திருவருட்சதகமாலை (தயாசதகம்)

தமிழாக்கமும் பொழிப்புரையும்
வைகுந்தவாஸி ஸ்ரீ ஆர். கேசவ அய்யங்கார்

மையோபநதைஸ்தவ ப்ரவாஹைர நுகம்பே க்ருதஸம்ப்லவா தரித்ரி
   சரணாகதஸஸ்யமாலிநீயம் வ்ருஷசைலக்ருஷீவலம் திநோதி.  21.

உள்ளு மத்திரு வொத்த வத்தறு வாயெழுந் தயை! மாநிலம்
  தள்ள லில்லுன துள்ள மொள்ளிய தண்ண ளிப்பெரு வெள்ளநீர்
  தெள்ளு தானடை கொள்ளு வாழ்கதிர் காழ்த்த தூமுடி தாழ்த்தவே
  கொள்ளு வன்களி கண்டு வேங்கடத் தொய்ய னல்லற வையனே.  .21.

[ தயையே! ஸமயத்தில் (காலத்தில்) வரும் உனது ப்ரவாஹங்களால் ஜலம் நிறைந்த பூமியானவள் சரணாகதர் என்னும் பயிர்களை மாலையாக அணிந்துகொண்டு வேங்கடமலைக்கு அதிபதியாகிய பயிரொளியை ஸந்தோஷப்படுத்துகிறாள்]

கலசோததிஸம்பதோ பவத்யா: கருணே ஸந்மதிமந்தஸம் ஸ்க்ருதாயா:
  அம்ருதாம்சமவைமி திவ்யதேஹம் ம்ருதஸஞ்ஜீவநமஞ்ச நாகலேந்தோ. 22.

திண்ண நன்மதி மந்த ரந்தரு மேனி யுந்தமு திந்துவாய்த்
  தண்ண லந்தெளி யண்ண லுந்துயிர் தந்தெ ழும்நிறை நன்றியாழ்ந்
  தெண்ண ரும்பொரு ணண்ணு நற்கரு ணைத்தி ருப்பெருந் தேவியுன்
  வண்ண லந்திகழ் பாற்க டல்வளங் கொண்ட மெய்யிது கண்டனன். .22.

[கருணையே! அஞ்ஜநமலையில் சந்திர பிம்பம் போல் விளங்கும் ஸ்ரீநிவாஸனுடைய ம்ருதஸஞ்ஜீவினி போன்ற திருமேனியை நன்மதி யென்னும் மத்தினால் கடையப்பெற்ற திருப்பாற் கடல் போன்ற உன்னுடைய அம்ருதம் என்னும் ஸாராம்சமாக நினைக்கிறேன்.]

ஜலதேரிவ சீததா தயே த்வம் வ்ருஷசைலாதிபதே: ஸ்வபாவபூதா
  ப்ரளாயரபடீ நடீம் ததீக்ஷாம் ப்ரஸபம் க்ராஹ்யஸி ப்ரஸத்திலாஸ்யம்   .23.

  தண்மை யேதரு நன்மை யேதெரி தன்மை யார்கலி வேங்கட
  விண்ணி லத்திரு வண்ண னின்னிய லென்னு மன்னரு ளன்னையே
  உண்ண டூழிகொ ணீக்க னோக்கெனுங் கூத்தி யாரப டிப்பெயர்
  அண்ண னண்ணிட மென்னி லாசிய மாய்வ லித்ததை யாக்குவாய்.  23.

[தயையே! ஸமுத்ரத்திற்குக் குளிர்ச்சி எவ்வாறு ஸ்வபாவமோ அவ்வாறே வேங்கடமலை அரசனுக்கு நீ ஸ்வபாவமானவள். பிரளய காலத்தில் தலைவிரிகோலமாய்க் கூத்தாடும் அவருடைய கொடும் பார்வை யென்னும் நர்த்தகியை நீ பலாத்காரமாக அந்தக் கொடுமையான ஆட்டத்திலிருந்து திருப்பி ஸ்ருஷ்டி என்னும் ம்ருதுவான ப்ரஸந்ந நர்த்தனத்தில் ப்ரவர்த்திக்கச் செய்கிறாய்.]

From tomorrow Sri Kesava Ayyangar’s  introduction in English to his own “Thiruppadukamalai” will be resumed here

திருவருட்சதகமாலை

        தமிழாக்கமும் பொழிப்புரையும்
  வைகுந்தவாஸி ஸ்ரீ ஆர். கேசவ அய்யங்கார்.

வ்ருஷகிரிக்ருஹமேதிகுணா போதபலைச்வர்ய வீர்யசக்திமுகா:
  தோஷா பவேயுரேத யதி நாம தயே த்வயா விநா பூதா:

போதரே யென்று வையம் பூக்குமா கருணை யுன்னை
  யாது மோர் போதுஞ் சற்றே யயர்ந்துதாம் பிரிந்தா லந்தோ!
  போதமும் பலமு மாட்சி வீரமும் மற்று மோதும்
  மாதவன் குணங்கள் யாவு மாசெனத் தாமே யாமே.   15.

[தயையே!திருவேங்கடமா மலையில் குடித்தனம் செய்யும் க்ருஹமேதியான மாதவனுடைய ஜ்ஞாநம்,பலம்,ஐசுவரியம்,சக்தி முதலிய குணங்கள் உன்னோடு கூடியிராமல் உன்னை விட்டு அகன்றிருந்தால் உலகத்தினருக்குக் கெடுதி உண்டாக்கும் தோஷங்களே ஆகி விடும்.]

ஆஸ்ருஷ்டி ஸந்ததாநாம்பராதாநாம் நிரோதிநீம் ஜகத:
  பத்மாஸஹாய கருணே ப்ரதி ஸஞ்சர கேளி மாசரஸி.     .16.

படைப்பு நாள் தொடக்க மாகப் படிப்படி மிகுத்துப் பின்னும்
  கடைப்படச் செய்யும் வையக் கடுவினை தடிக்கும் பாவம்
  தடைப்படத் திருவி னாதன் கருணை நீ தருண நோக்கி
  முடிப்பெனப் பார்து டைக்கு மொருதிருக் கேளி செய்வாய். .16.

[பத்மாஸஹாயமான ஸ்ரீநிவாஸனுடைய தயையே! படைப்புக் காலந் தொடங்கி விஸ்தாரமாய் வையத்தார் செய்த பாவமனைத்தையும் நிரோதம் செய்வதற்காக ப்ரளயம் என்னும் ப்ரதிஸஞ்சரம் எனும் விளையாட்டை நீ ஆசரிக்கின்றாய்.]

அசிதவிசிஷ்டாந் ப்ரளயே ஜந்தூநவலோக்ய ஜாதநிர்வேதா
  கரணகளேபர யோகம் விதரஸி வ்ருஷசைலநாத கருணே த்வம். .17.

உருவுடன் பெயர கன்றே யொருசடப் பொருளி னூடே
  பிரளயத் துணர்வி ழந்தே பிணங்குபல் லுயிர்க ணோக்கி
  உருகி நீ கருணை யம்மா வகையினின் றவைக ளுய்யக்
  கருமமா ரறநெ றிக்கண் கரணமா ருடலம் தந்தாய்.  .17.

[வேங்கடாசலநாதனுடைய கருணையே! அசேதனத்தோடே சேதனமாய் சேதனகுணமே யில்லாமல் பிரளயத்தில் கிடக்கும் பிராணிகளைப் பார்த்து மனம் நொந்து நீ அவர்கள் தேறுவதற்காக ஜ்ஞானம் ப்ரஸரிக்க உபயோகமான இந்திரியங்கள் கூடிய களேபரமென்னும் சரீரத்தை அளிக்கிறாய்]

அநுகுணசார்ப்பிதேந ஸ்ரீதர கருணே ஸமாஹிதஸ்நேஹா
  சமயஸி தம: பிரஜாநாம் சாஸ்த்ரமயேந ஸ்திரப்ரதீபேந. .18.

தந்துடன் பின்னு மன்னும் தசையுணர் தயையு னேய
  முந்த நீ பெய்ய வந்துன் வையநன் றுய்யு மாறே
  கந்தமார் கமலை கேள்வன் கழலிணைக் கோன்மை காட்டும்
  முந்தை நூல் விளக்குத் தந்தே மன்னிருண் மாற்றி னாயே.18.

[ஸ்ரீதரனுடைய கருணையே! ஸ்நேஹத்தை (எண்ணெயை) நிறைய வைத்து ஸரியான தசையில் (திரியில்) ஏற்றி வைத்த சாஸ்த்ரமயமான ஸ்திரமான தீபத்தினால் பிரஜைகளுக்கு இருளைப் போக்குகிறாய்]

ரூடா வ்ருஷாசலபதே: பாதே முக காந்தி பத்ரலச் சாயா
  கருணே ஸுகயஸி விநதாந் கடாக்ஷவிடபை: கராபசேய பல: .19.

எந்தைதாண் மூல மூன்றி யெழுதிருத் தருவாய் நின்றாய்
  சுந்தரன் வதனச் சாயை யுந்தடைச் சவிமி ளிர்ந்தாய்
  செந்தளிர்ப் பரம னோக்குக் கொம்பெனப் பம்பி நின்பால்
  வந்தடைந் தவர்கொள் கையிற் கருணை நீ கனிகு விப்பாய். .19.

[ஏ கருணையே! வேங்கடமலையரசன் திருவடியில் முளைத்து வளர்ந்து அவருடைய பச்சை மாமலை போல் மேனியின் திருமுகத்தின் நீல காந்திகளாகிய இலைகளால் நிறைந்த விருக்ஷமாகிய நீ உன்னை வணங்கி உன் நிழலை அடைந்தவர்களுக்குக் கையால் பறிக்கக் கூடிய பழங்கள் தொங்கும் நீல கடாக்ஷமென்னும் கிளைகளால் ஸுகப் படுத்துகிறாய்]

நயநே வ்ருஷாசலேந்தோ ஸ்தாராமைத்ரீம் ததாநயா கருணே
  த்ருஷ்டஸ்த்வயைவ ஜநிமாநபவர்கமக்ருஷ்டபச்யமநுபவதி .20.

விடைவரைத் தண்ண வன்கண் விழைமணித் தாரை யாயே
  தடையறக் கிருபை யீரத் தருகிநீ யுருகி நோக்கும்
  படியுறும் பிறவி யாக்கம் பூக்குநற் சரணம் புக்கார்
  கொடைநயத் துழுத லோம்பாக் கதிர்நயத் தமுத முண்பார். 20.

[கருணையே! வேங்கடமாமலைமேல் உதித்த சந்திரனுடைய திருக்கண்களில் தாராமைத்ரீ என்னும் அத்ருஷ்ட வசமான அருள் நிறைந்த ஸ்நேஹத்தை உண்டுபண்ணும் உன்னால் குளிர்ந்த கடாக்ஷத்தோடு பார்க்கப் பெற்று பிறவி அடைகிறவன் உழவு முதலிய பயிர்த்தொழில் சிரம மன்னியில் மோக்ஷம் என்னும் பலத்தை அநுபவிக்கிறான்]

திருவருட்சதகமாலை

தமிழாக்கமும் பொழிப்புரையும்

வைகுந்தவாஸி ஸ்ரீ ஆர். கேசவய்யங்கார்

அநுசரக்த்யாதி குணாமக்ரேஸர போத விரசிதாலோகாம் 
  ஸ்வாதீ நவ்ருஷகிரிசாம் ஸ்வயம் ப்ரபூதாம் ப்ரமாண யாமிதயாம் .11.

பின்னடைச் சத்தி யாதிப் பண்புநின் பாங்கு தாங்க
  முன்னடைப் போத வெள்ளச் சுடருனக் கொளிதெ ளிக்க
  நின்னயத் திருவ னென்றே நடைத்திரு விடப வெற்பன்
  தன்மையொன்றுணர்த்து மாட்சித்தயையுனைத் தெரியக் கண்டேன். 11.

சக்தி, பலம், ஐசுவரியம், வீரியம், தேசு என்னும் குணங்களைத் தனக்குப்பின் தொடரும் ஊழியக்காரர்களாகவும், ஜ்ஞாநம் என்னும் குணம் தனக்கு முன் கையில் விளக்கை வைத்துக்கொண்டு வழிகாட்டிக் கொண்டு போகும் வெளிச்சத்தை உடையவளாயும், வேங்கடவெற்பனைத் தனக்கு ஸ்வாதீநமாக உடையவளாயும், தானே பிரபுவாயும், தானே ஆவிர்பவிப்பவளாயும், உள்ள தயாதேவியே கதியென்று அவளைச் சரணம் புகுகின்றேன்.

அபிநிகில லோகஸுசரித முஷ்டிந்தய துரிதமூர்ச்சநாஜுஷ்டம் 
  ஸஞ்ஜீவயது தயேமாமஞ்ஜ நகிரிநாத ரஞ்ஜநீபவதி.                     .12.

உள்ளுநல் லுலகு வாழக் கொள்ளுநல் லொழுக்க முற்றும்
  கள்ளுமோர் சிறங்கை யாகக் குடித்தகம் தடித்த யர்ந்தே
  உள்ளவோர் விரகி லாத வென்னுயிர் தயையு னக்காய்த்
  தெள்ளருட் டேவ னாவித் தேவிநீ தெளிவிப் பாயே.                        .12.

அகில புவநங்களும் செய்த புண்ணியம் அனைத்தையும் ஒரு கையால் எடுத்து உறிஞ்சி விடக்கூடிய பாவங்களைப் புரிந்து அந்தப் பாவ விஷமூர்ச்சை மிதமிஞ்சி ஏறியிருக்கும் என்னையும் அஞ்சநகிரிக்கு அதிபதியான அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பனை ரஞ்சிப்பிக்கும் அவனது ஆவித்தேவியாகிய நீ என்னை உயர்த்தி எனது ஆத்மாவை உனதாகச் செய்யவேணும்.

பகவதி தயா பவத்யா வ்ருஷகிரிநாதே ஸமாப்லுதே துங்கே
  அப்ரதிக மஜ்ஜந நாநாம் ஹஸ்தாலம்போ மதாகஸாம் ம்ருஃய.  13.

பெற்றவெற் புடைய பெம்மான் பொற்புநீண் மகுடமூழ்கும்
  நிற்றனற் கருணைத் தேவி! நின்பெரு நீரே மல்க
  அற்றுடன் பற்றுக் கோடே முற்றுமென் குற்றந் தாழும்
  பெற்றியீ தொன்று கண்டேன் பின்னுமுன் மாண்பு காண்பேன்.  .13.

பகவதியான கருணைத்தேவியே ! மிகவும் உயர்ந்த இடத்திலுள்ள வேங்கடகிரிநாதன் உன்னால் பெரிய கருணை வெள்ளத்தால் முழுகுமாறு செய்யப்பெற்றபொழுது அம்மாமலை முழுவதும் கரை புரண்ட தடுக்கவியலாத வெள்ளத்தில்  முழுகிப்போகிற எனது பாபங்களுக்கு எவ்வளவு தேடினாலும் கைப்பிடிப்பு அகப்படமாட்டாது.

க்ருபண ஜநகல்பதிலகாம் க்ருதாபராதஸ்ய நிஷ்க்ரியா மாத்யாம்
  வ்ருஷகிரிநாததயே த்வாம் விதந்தி ஸம்ஸாரதாரிணீம் விபுதா:   .14.

கதியிலார் களித்து நாடும் கற்பகக் கொடிநீ தாயே!
  உதவிலார் பிழைக ழிக்க வோம்புமா நோன்புநீயே
  வதியெழும் பிறவி யாழி யொழியுநல் வழிய தாக்கும்
  ததியரம் பதியி னாதன் தயையுனைத் தொண்டர் கண்டார்.  14. 

வேங்கடாத்ரி நாதனின் தயைத்தாயே! தீனர்களான கதியற்றவர்களுக்கு மெல்லிய கற்பகக் கொடியாயும், குற்றம் செய்தவருக்கு பிழைகழிக்கும் முதன்மையான  பிராயச் சித்தமாகவும், பிறவிப் பெருங்கடலின் அக்கரை சேரும்படி தாண்டுவிக்கிறவளுமாக சாஸ்த்ர ஆராய்ச்சிஉள்ள விபுதர்கள் உன்னைத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.

திருவருட்சதகமாலை

திருவருட்சதகமாலை

வந்தே வ்ருஷகிரீசஸ்ய மஹிஷீம் விச்வதாரிணீம்
   தத்க்ருபா ப்ரதிகாதா நாம் க்ஷமயா வாரணம்யயா.  .7.

அன்னவன ருட்குறுத டக்குகள டக்கத்
   துன்னுகமை கொண்டுதனி முன்னுதவு நன்மைத்
   தன்னிலை யிலோங்கிமகி தாங்கியெனு நாமம்
   மன்னுவிடை யத்திரியன் பத்தினிது தித்தேன்.   .7.

{ அகில புவனங்களையும் தாங்குகிறவளும், வேங்கடாத்ரி நாதனுக்குப் பத்தினியாயும், கமையெனும் பொறுமைக் குணத்தால் வேங்கடநாதனுடைய கிருபைக்கு விக்நங்கள் அனைத்தையும் தடுப்பவளுமான க்ஷமை எனப் பெயரிய பூமிப்பிராட்டியைத் துதிக்கிறேன்.}

நிசாமயதுமாம் நீளாயத்போக படலைந்த்ருவம்
   பாவிதம் ஸ்ரீநிவாஸஸ்ய பக்ததோ ஷேஷ்வதர்சநம்.  .8.

ஏகசர ணன்பரக மேதுமது காணா
  வாகுதரு மாணிமறை யாணையன் விழிக்கோர்
  போகுறும யக்களிபி ணைப்படல டைத்தே
  ஈகைமிகு சீலநல நீளையெனை நோக்கும்.    .8.

[யாருடைய போக மயக்குகளினால் பக்தர்களின் குற்றங்களைப் பார்க்கவொட்டாமல் ஸ்ரீநிவாஸனுடைய கண் மறைந்தது போல, அவர் அக்குற்றங்களை அறவே நோக்காதது போல இருப்பாரோ அந்த நீளையென்னும் பிராட்டி அடியேனைத் தனது நீண்ட கண்களால் நோக்கி யருள வேண்டும்.]

கமப்யநவதிம் வந்தே கருணா வருணாலயம்
   வ்ருஷசைல தடஸ்தா நாம் ஸ்வயம் வ்யக்தி முபாகதம்.  .9.

செடித்தொட ரறுத்தெழு விழுத்தவர் வழுத்தும்
   விடைக்கிரி தடத்தம ரடைக்கல மலர்க்கே
   கொடைப்பெரு நடைப்புக ழுடைத்தனை விளக்கும்
   படித்திக ழளப்பரு மருட்கடல் பணிந்தேன்.              .9.

[ கருணையென்னும் குணத்தினால் நிரம்பிய வருணாலயம் என்கிற அளப்பரும் அருட்கடலாயும், திருவேங்கட மாமலையின் தடத்திலிருப்பவர்களுக்கு ஸ்வயம் வ்யக்தமாய் அணுகியவரும், இன்னார் இப்படிப்பட்டவர் என்று வருணிக்கக்கூடாதவருமான ஸ்ரீநிவாஸனைப் பணிகிறேன்.]

அகிஞ்ச நநிதிம் ஸூதிம்ப வர்கத்ரிவர்கயோ
   அஞ்ஜநாத் ரீச்வரதயாம பிஷ்டௌமி நிரஞ்ஜநாம்.  .10.

கைம்முதலி லர்க்கொருக ரத்துறுநி திப்போல்
   இம்மைநல னோடுதிரு வீடுநனி நல்கும்
   அம்மைவரை யெம்மிறைவர் தம்மருளி னன்மைச்
  செம்மைதெரி மும்மறையின் மெய்ம்மையிது ரைப்பேன்

[கைம்முதலில்லாத பேதைகளும், வேறு கதியற்றவர்களு மான  சரணம் அடைபவர்க்கு நிதி போன்றதும், அபவர்கமென்னும் மோக்ஷ புருஷார்த்தத்தையும், திரிவர்க்கம் என்னும் அறம் பொருள் இன்ப புருஷார்த்தங்களையும் அளிப்பவளும், அஞ்நம் என்கிற மாசு அடியோடு இல்லாதவளுமான அஞ்ஜநமலை யரசனுடைய தயையென்னும் தேவியைப் பல படியாகத் துதிக்க எண்ணுகிறேன்.]

திருவருட்சதகமாலை

||ஸ்ரீ:||

தயாசதகம்

திருவருட்சதகமாலை

அசேஷ விக்நசமநம் அநீகேச்வர  மாச்ரயே
   ஸ்ரீமத:கருணாம் போதே: சிக்ஷாஸ்ரோத இவோத்திதம். .5.

துன்றுதடை யாவுமுட னன்றவை துடைக்கும்
   வன்றரும மங்கையுறை மார்பனரு ளாழி
   வென்றியுறு வீறுதரு மேரணிய றக்கோல்
   ஒன்றிருடி கேசனநி கேசனைய டுத்தேன்.  .5.

[தடைகள் யாவையும் உடனே துடைப்பவரும், ஸ்ரீநிவாஸனுடைய கருணை நிரம்பிய தடாகத்திலிருந்து சிக்ஷணம் செய்கிறது என்ற வாய்க்காலாகக் கிளம்பினவருமான  விஷ்வக்ஸேனர் என்னும் ஸேனை முதலியாரை ஆச்ரயிக்கிறேன்.]

ஸமஸ்த ஜநநீம்வந்தே சைதந்யஸ்தந்யதாயி நீம்
   ப்ரேயஸீம் ஸ்ரீநிவாஸஸ்ய கருணாமிவ ரூபிணீம் .6.

துன்னுமுடி மின்னுமறை யுன்னுதிரு மன்னன்
   பொன்னருளி னன்னருரு வென்னவுயி ரெல்லாம்
   மன்னுமக வன்னவுணர் வம்மமினி தூட்டும்
   அன்னைதிரு வன்னவள டிச்சரண டைந்தேன்.  .6.

[உணர்வு என்கிற திருமுலைப்பாலை அளிப்பவளும், கருணையே வடிவெடுத்தது போன்றவளும், உலகமனைத்துக்கும் அன்னையும், ஸ்ரீநிவாஸனுக்கும் ஸ்ரேயஸ்ஸை நல்குபவளுமான பிராட்டியைச் சரணம் அடைகிறேன்.]

திருவருட்சதகமாலை

||ஸ்ரீ:||

தயா சதகம்.

ப்ரபத்யே தம் கிரிம்ப்ராய: ஸ்ரீநிவாஸ நுகம்பயா
  இக்ஷு ஸாரஸ்ரவந்த்யேவ யந்மூர்த்யா சர்க்கராயிதம்  .1.

திருக்களி யுரப்ப னிறைக்களி யுருக்கப்
  பெருக்கென வரப்பெறு கருப்பிர தவெள்ளம்
  சருக்கரை யிறுக்கென சிறப்பினி லுருக்கொள்
  திருக்கிரி யெனத் தெரி கிரிப்புக லடைந்தேன்.     .1.

[ அலர்மேல் மங்கை உறைமார்பனுடைய தயையே கருப்பஞ்சாறாகப்பெருகி ஆறாக வோடிச் சருக்கரைக் கட்டியாய் கனமாய் உறைந்து உருக்கொண்டு நிற்பது போலுள்ள திருவேங்கடம் என்னும் மாமலையை அடியேன் பல கால் சரணம் அடைகிறேன்]

விகாஹே தீர்த்த பகுளாம் சீதலாம் குருஸந்ததிம்
  ஸ்ரீநிவாஸ தயாம்போதே: பரீவாஹ பரம்பராம்.  .2.

வளத்திரு  மலர்மகள் வலத்துறை யுமார்வன்
  உளத்திரு வருட்கட லுகத்தலி லுகுக்கும்
  வளத்தெழு பெருக்கென வரப்பெறு முறைத்தண்
  ணளித்திரு குருப்பர வணித்துறை குளித்தேன்.      .2.

[ திருமாமகள் வலத்துறையு மார்வனான அண்ணலின் அருளாகிய ஒரு பெரிய ஏரியிலிருந்து ஓடி வரும் பெருக்குகளான குளிர்ந்த குரு பரம்பரையில் உள்ள அநேக துறைகளில் இறங்கி நீராட்டம் செய்கிறேன்.]

க்ருதிந: கமலாவாஸ காருண்யை காந்திநோபஜே
  தத்தேயத் ஸூக்தி ரூபேணத் ரிவேதி ஸர்வயோக்யதாம்.    .3.

திருப்பர னடிக்கவி யெனத்தமை விடுத்தாங்
  கொருப்படு திடத்தொரு கடைப்பிடி நடைக்கண்
  உருப்பெறு மறைத்தலை தலைத்தலை யுயக்கொள்
  உரித்தருள் தமிழ்க்கட வுளர்க்கெனை யளித்தேன்.    .3.

[ஸ்ரீநிவாஸனுடைய தயையொன்றையே தஞ்சமாகப் பற்றியவரும், தங்கள் செய்ய தமிழ் மாலைகளாகிய பிரபந்தங்கள் மூலமாய் வேதங்கள் அனைத்தையும் அனைவருக்கும் யோக்யமாகும்படி செய்வித்த தமிழ்க் கடவுளருமான ஆழ்வார்களை இடைவிடாமல் பிரியமாகத் தொழுகிறேன்.]

பராசரமுகாந் வந்தே பகீரதநயே ஸ்திதாந்
  கமலாகாந்த காருண்ய கங்காப்லாவித மத்விதாந்    .4.

உயர்த்தரு ளரிப்பத துனிப்புன னனைத்தே
  அயர்த்திடு மெமைப்பர னடித்திரு வுணர்த்தும்
  சயத்திரு பகீரத னயத்துறு தவத்தோர்
  முயற்றிரு பராசரர் முதல்வர்வ ழிபட்டேன்.           .4.

[பகீரதன் கடுந்தவம் புரிந்து கங்கையை அவனிக்குக் கொண்டு வந்ததுபோல் கமலாகாந்தனுடைய கருணை என்கிற பரிசுத்தமான கங்கா ப்ரவாஹத்தைக் கொணர்ந்து நம் போன்றவரை அதில் அவகாஹிக்கும்படி செய்வித்த மாசில் மனந்தெளி முனிவரான பராசரர் முதலிய மஹர்ஷிகளை வழிபடுகிறோம்]

திருவருட்சதகமாலை

திருவருண்மாலை" அரங்கேற்றுவிழாவில் இச்சங்க மஹா வித்துவான் பண்டித சிந்தாமணி கோபாலாசாரியார் "சிறப்புப் பாயிர"மாகப் பாடித் தந்த எட்டுப் பாக்கள் பின்வருமாறு:---
பாற்க டற்றிரு மருவு மார்பினன் பார்பு கழ்திரு வேங்கட
மாற்சீர் பேரருட் சதகம் செய்தனன் வாழ்தென் பாண்டிசீர் கேசவன்
நாற்க வித்தமிழ்ப் புலவன் பண்ணினில் ஞால மேழுமே வாழவே
போற்றி யின்றதை யரங்க மேற்றுசீர் புண்ணி யத்தின மாதலின்.  .1.
அச்சி றப்பினை யடியே னாவினா லாழ்ந்து தேர்ந்துநூல் செப்புவன்
கச்சி தூப்புலார் குருவாம் தேசிகன் கால்பி டித்தவ னருளினால்
மெச்சு சங்கமா வவையோர் போற்றதன் மேன்மை தன்னையே விளங்கவே
நச்ச ராவின துயர்சி ரந்தனி னன்ன டம்பயி லருளினை.    .2.
துய்ய செந்தமிழ்த் துறைக ளுக்கெலாம் தூய பேரிலக் கியமதாய்
பொய்யில் பாடலிற் புனித தோத்திரம் பொற்ற மிழ்தனில் சுவைமிக
செய்ய சொன்னயம் பொருண யம்தொனிச் சீர்ந யந்தெழுத் தளவுகள்
மெய்ய மோனையோ டெதுகைச் சீருடன் மேல்வி சித்திர மிளிர்வதாய்  .3.
செய்யுள் சீர்பல வுயர்வா யோங்கிட சீரார் பத்தியாங் கடலென
வெய்ய கல்லுமே வுருகும் வண்ணமே மேனி லாவிய நடைதனில்
உய்யப் பாடியே யுலகுக் கீந்தனன் ஓங்கு முத்தமிழ்க் கடலெனும்
துய்ய தேசிகன் சடகோ பன்மனம் துங்கச் சீருட னுகக்கவே     .4.
நன்னூற் சீரினை யுயர்பா லென்கெனோ நால்வே தப்பொரு ளென்கெனோ
முன்னோர் நீதிநூற் சமய மென்கெனோ முன்வே தத்திசை யென்கெனோ
சொன்ன வர்வினை கெடுக்குஞ் சீருறு தூய்மா நன்மருந் தென்கெனோ
பின்னி டுஞ்சுரர் நுகரும் பாற்கடல் பேர்நற் சீரமு தென்பனால்.      .5.
ஆழ்வார் சீரடி யவர்க்குக் கூறியவாழி யானருட் சீரினை
வாழ்வா மென்றுகே சவன்றான் காட்டிபார் வாழ வேயதை முதலென
தாழ்வி லாதுயர் திருமால் தாளிணை தன்னில் சீர்சர ணடைந்துபின்
சூழ்கொ டும்வினை யறுத்து வாழ்மினோ துன்பம் போமிதி லென்றனன்.  .6.
தேசி கன்வட மொழியிற் செய்தயா சீரார் நற்சத கத்தினை
மாசி னற்றமி ழியற்றுங் காரணம் மன்னு மானிடர் வேண்டவே
கேசி யாமசு ரனைமுன் வெல்லுயர் கேச வன்னதை யும்பரார்க்
காசில் சீர்வகை யருளி னானதை யன்பி லின்றவ னுதவினான்    .7.
சித்திர பானு சிறந்ததுலா வோணத்தில்
பத்திரசப் பவ்வமெனப் பார்புகழ --- அத்தனுயர்
வேங்கடமால் திருவருணூல் மேன்மையாய் கேசவன்றான்
ஓங்கரங் கேற்றினா னுவந்து.             .8.

    இத்தகைய சீரும் சிறப்பும் எய்தி ஓங்கி விளங்கும் "தயாசதகம்" தமிழில் சுலோகம், "திருவருண்மாலை"ப்படி பாட்டு, பொழிப்புரை, இவற்றினோடு "திருவருட் சதகமாலை" என்ற திருநாமத்துடன் இச்சங்க வெளியீடாகப் பிரசுரிக்கலாயிற்று.

    இச்சீரிய மாலை வெளியீட்டிற்குப் பூரணவுதவி புரிந்த வள்ளலாரைப்பற்றிச் சற்றுக்கூறுவேன் இங்கு.

தென்றமிழ் நாட்டினைக் குறித்துக் கல்வியிற் பெரிய கம்ப நாடர்
அத்திருத்தகு நாட்டினை யண்டர்நா
  டொத்திருக்கு மென்றாலுரை யொக்குமோ
  எத்திறத்தினு மேழுலகும் புகழ்
  முத்துமுத்த மிழுந்தந் துமுற்றமோ
               --- (கிட்கிந்தா, ஆறுசெல்படலம் 53)
எனப் புகழ்கிறார்.”பூழியர்கோன் தென்னாடுமுத்துடைத்து”
பாண்டிநாட்டுச் சிறப்பு
நல்லம்பர் நல்ல குடியுடைச் சித்தன்வாழ்
வில்லந் தொறுமூன் றெரியுடைத்து – நல்லரவப்
பாட்டு டைத்துச் சோமன் வழிவந்த பாண்டியநின்
நாட்டுடைத்து நல்ல தமிழ்
(பத்துப்பாட்டு, திருமுருகாற்றுப்படை, நச்சினார்க்கினியருரை)
சந்தனப் பொதியச் செந்தமிழ் முனியுஞ்
சவுந்தர பாண்டிய னெனுந்தமிழ் நாடனும்
சங்கப் புலவருந் தழைத்தினி திருந்த(து)
மங்கலப் பாண்டி வளநா டென்ப.
    (நன்னூல், சங்கர நமச்சிவாயப் புலவர் விருத்தி)
என்ற அறிஞர் பாடலால் நன்கு அறியலாம்.

வழங்குவது உள் வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி
  பண்பிற் றலைப்பிரிதல் இன்று.
        -- (பொருட்பால், ஒழிபியல், குடிமை 5)
என்னும் திருக்குறளுரையில் ஆசிரியர் பரிமேலழகியார், “ பழங்குடி” என்பதற்குத் “தொன்று தொட்டு வருகின்ற குடியின்கட் பிறந்தார்” என்று உரை கூறித் “தொன்று தொட்டு வருதல் – சேர சோழ பாண்டிய ரென்றாற் போலப் படைப்புக் காலந் தொடங்கி மேம்பட்டு வருதல்” என விளக்கியுள்ளார். இதனாலும், வான்மீகி பகவான் ஸ்ரீராமாயணத்து,சுக்ரீவன் வானர சேனையை நாடவிட்ட தருணத்துப் பாண்டியர் செல்வச் சிறப்பையும் அவரது கபாடபுரத்தையும், எடுத்தோதுதலாலும் பாண்டியரின் பழமை நன்குணரலாம்.

  சரணாகதி தர்மம் விளைந்த பெருநிலமாகவும், கருணாகரப் பெருமாள் ஸர்வ ஜீவர்க்கும் அபயப் பிரதானம் அருளிய திருப்பதியாகவும் தருப்ப சயனனாய்த் திருக்கோயில் கொண்டெழுந் தருளியிருக்கும் திருப்புல்லாணியும், “கோவையின் றமிழ் பாடுவார் தொழுந்தேவதேவன் திருக்கோட்டியூர்” என்று சிறப்பித்தருளப் பெற்றதும், ஸ்ரீவைஷ்ணவ பரமாசாரியராகிய ஸ்ரீபெரும்பூதூர் வள்ளலின் ஆசாரியர்களுள் ஒருவரான திருக்கோட்டியூர் நம்பிக்கும், “அல்வழக் கொன்றுமில்லா அணிகோட்டியர்கோன் அபிமான துங்கன்” என்று கொண்டாடப் பெற்ற செல்வ நம்பிக்கும், அவதாரத் தலமான திருக்கோட்டியூரும், பொன்னும், முத்தும், இட்டுச் செய்த ஆபரணம் போலே சூடிக் கொடுத்த நாச்சியாரும், சீரணிந்த பாண்டியன்றன் நெஞ்சு தன்னில் துயக்கறமால் பரத்துவத்தைத் திறமாய்ச் செப்பி வாரணமேல் மதுரை வலம் வரவே வானின் மால் கருட வாகனனாய்த் தோன்றத் திருப்பல்லாண்டு பாடி வாழ்த்திய பெரியாழ்வாரும், அவதரித்த தலமாயும், வட பெருங்கோயிலுடையான் நித்ய வாஸம் செய்யும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரும், மாலுகந்தவாசிரியரான நம்மாழ்வார் அவதரிக்குமேற்றம் பெற்ற திருக்குருகூர்ப்புரியும், திருவாத வூரடிகளால் “பத்த ரெல்லாம் பார்மேற் சிவபுரம் போற் கொண்டாடு முத்தரகோச மங்கையூர்'” என்று போற்றிய திருவுத்தரகோச மங்கைத் தலத்தையும், அன்பர்க்கே யவதரிக்கு மாய னிற்க அருமறைகள் தமிழ் செய்தான் தாளே கொண்டு துன்பற்ற மதுர கவியாரைப் பெறும் பேறும் பெற்ற திருக்கோளூர் முதலான ஈரொன்பது திருமால் திருப்பதிகளையும் தன்னுட் கொண்டதும், அபிநவ கவிநாதனாகிய கம்ப நாட்டடிகள் வந்து துதிக்கின்ற நாடாயும் விளங்கி வருவது தென்பாண்டி நன்னாடு.

அமிசசந்தேசம் என்னும் அரிய அழகிய தம் நூலில் திருவேங்கடநாதன் எனும் கவிவாதி சிங்கத் தேவன் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

“தவத்தினால் விளங்கும் திருவாலவாயுடையரான பரமசிவனிடத் தினின்றும் தெய்வப் படைகளை யடைந்த பாண்டிய தேசத் தரசர்களுடைய பிரபாவத்தினால் தாங்கள் சிறையிலிருந்ததை நினைத்து பயமடைந்த மேகங்கள் காலத்தில் வருஷிப்பதால் நிறைந்த பயிர்களையுடையதும், குபேர பட்டணத்தைக் காட்டிலும் அதிகமான செல்வச் சிறப்புடையதும், யாகம், தானம், தவம் முதலிய புண்ணியங்களுக்கிருப்பிடமான பட்டணங்களினாலும், கிராமங்களாலும் அலங்கரிக்கப் பெற்றது பாண்டிய தேசம். பவழக்காடுகளுடன் கூடிய அந்நாட்டு எல்லையிலுள்ள ஆழி காட்டுத் தீயினாற் சூழ்ந்த காடு போலவும், ஸந்த்யா ராகத்தோடு கூடிய ஆகாசம் போலவும், சிந்தூரத்துடன் கூடிய யானை போலவும், பீதாம்பரத்தினால் ஸேவிக்கப்பட்ட நாராயணன் போலவும், மின்னலோடு கூடிய மேகம் போலவும், ஒரு சரீரத்துடன் கூடிய ஆண் பெண் உருவமான மிதுநம் போலவும் தோன்றும். பாண்டிய தேசத்துப் பெண்கள் முத்துக்களின் சூர்ணங்களினால் விளங்குகிற திலகத்தையுடையவர்களாகக் காணப் பெறுவர்

    இவ்வித பழம்பெருமை நிறைந்துள்ள பாண்டி நன்னாட்டின்கண் சிறந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் தொன்றுதொட்டு வாழ்ந்து வரும் அக்கிரஹாரம் பிள்ளையார்குளம். இந்நல்லூரில் அந்தணச்சிரேட்டரும், வைணவகுல திலகரும், பரோபகாரியும், எமது மறை புகழும் பாரத்வாஜ கோத்திரத்துதித்தவரும், பந்து பரிபாலனத்திற் சிறந்தவரும் ஆகிய  பி.ஆர். நாராயணய்யங்கார் ஸ்வாமி எல்லா நற்குணங்களும் கல்வியும் நிறையப் பெற்றவரும்  கற்பினுக்கணியாய்த் திகழ்ந்தவருமாகிய சுந்தரி அம்மையாருடன் இல்லறமாகிய நல்லறத்தை நன்கு நடத்தி வந்தார். அருமறையுச்சியுள் ஆதரித்தோதும் அரும்பிரமம் திருமகளோடு வருந்திருமால் என்று மறைமுடித் தேசிகனார் அருளிச் செய்தபடி பொன்னருளோடும் அப்பூமகளோடும் புகழ நிற்கும் சிங்கவேள் மாலோலன் மாணடி தொழுதேத்தும் மாசில் மனந்தெளி முனிவராயும், முக்கோற்பகவரில் முதல்வராயுமுள்ள நம் ஸ்ரீ அழகிய சிங்கரின் திருவடிகளை வாழ்த்தும் நல்லன்பர்கட்கு நற் பூஷணமாய் விளங்கிய நன்மையோனே இத்திரு நாராயணய்யங்கார் என்ற சீரியர். இவரது திறமையைக் கண்டு உவந்த உள்ளத்தனான அனந்த பத்மநாபன் தனதேயான திருவிதாங்கூர் ஸம்ஸ்தானத்தில் உயர்ந்த உத்தியோகத்தில் இவரை அமர்த்தி அந்த ஸேவையைப் பெற்றுத் திருவுள்ளம்  பூரிப்பவனானான். இத்தம்பதிகளின் நற்குண நற்செய்கைகள் அளவிட முடியா. இவர் தம் அருமருந்தன்ன நற் புதல்வர் ஸ்ரீமான் என். கிருஷ்ணய்யங்கார்  மாடமாமயிலைத் திருவல்லிக்கேணியைத் தன்னுட் கொண்ட சென்னை மாநகரில் மவுண்ட் ரோட் ஜெனரல் பாட்டர்ஸ் ரோட்டின் கணுள்ள அஸோஸியேட்டட் ட்ரேட்ஸ்ஸின் உரிமையாளராவர். இவர் உழைப்பால் உயர்ந்த உத்தமராகி, தன்னைப் போல் சீரிய நற்குண நிலயமாய் நிற்கும் ஸௌபாக்கியவதி ஜானகி அம்மாளை வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொண்டவராய் அனைவரும் நன்கு கொண்டாடும் செம்மலாய் விளங்கி வருகிறார். இவரது வேங்கடேச பக்தி நிகரற்றது. இவர் இச்சீரிய சங்கத்துப் பேரபிமானிகளுள் ஒருவர். இம்மாண்பர் கருவிலேயே திருவுடையராய்த் திகழ்கின்றார் என்பது இத் "திருவருட் சதக மாலை" வெளிவர பூரண உதவி புரிந்தமையாலே என்று உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல் அனைத்துலகும் அறிந்து அனுபவித்தற்குரியது.

    தனக்குவமையில்லாத இச்சீரிய நற்பணியாற்றித் திகழும் இந்நன்னெஞ்சரும் இவரது உற்றார் உறவினரனைவரும் ஸ்ரீ அழகிய சிங்கரின் பூரணவருள் பெற்று இன்புறுவாராக. "திருவருட்சதகமாலை"யை உலகம் பெற்று உய்யுமாறு உதவிய கிருஷ்ண ஜானகிச் செல்வி மாலோல திருவேங்கடத்தான் முதலாய திவ்ய தேசத் தெம்பெருமான்களுடைய பரிபூர்ணவநுக்ரஹத்தால் அதிவிரைவில் உலகுய்யத் திருவயிறு வாய்த்து நன் மக்களைப் பெற்று மகிழ்வாராக.

    "மதியருண் மகிழ்ம ணங்கொண் மங்கலச் சங்க நாதம்
       பதியெனும் பரமர் தூப்புற் புனிதனா மொருவ னூதும்
       கதியினீ ருதவு நீரின் கதகநற் சதக முன்னூல்
       ததியர்செந் தமிழி சைக்கண் கேசவன் தெரியத் தந்தான்."
    " வேய்ங்குழ லோசை யென்கோ விடைமணிக் குரலி தென்கோ
       தீங்கவி நிரத மென்கோ திப்பியர்க் கமுத மென்கோ
      வேங்கட விமல னூட்டும் யாழ்நரம் பின்ப மென்கோ
      ஓங்களி யமல னீந்த வொளியருட் சதக நூலே."

பொங்கும் மங்கலம்
எங்கும் தங்குக.

ஸ்ரீரங்க விலாசம்,                            ப.ரெ. திருமலை அய்யங்கார்
   அம்பத்தூர்.                                                 காரியதரிசி
  27-1-1952

……….(நூலின் முன்னுரை, முகவுரைகள் இன்றுடன் முடிந்தன, நாளை முதல் நூலிலிருந்து தினமும் நான்கு பாடல்களாக இங்கு இடுவேன்.)

Paduka Sahasram intro

Padukaraj or Sovereignty of service

The glory of Paduka raj (Servant's raj), according to the author, excels even the glory of Ramaraj (God's raj); (31) for it is the raj of Hls devoted Servant, and it is in that raj that service reigns supreme. It is the very raj of the sovereignty of service. Rama only "acts" in service; (32) Paduka “lives" in service. Rama's “servlce' is a “life-like" acting, and the life whose likeness He acts is Hls Paduka's. Hence the real sovereignty of service in Padukaraj. That is the excellence of Paduka.the servant. That excellence, in the words of Vaimiki, is the excellence of the effectuation of "universal happiness" (sarvaloka yogakshema). The rule of Paduka is the rule of service. "Unite and serve' is the rule of that service. Padukas is a union and in that union it rules in service and serves in rule Rule and serve or serve and rule is no paradox or repugnancy. It is a basic truth. Belng basic truth it is'a mystery; It is that truth - the truth of the true oneness of the ruler and servant. that has to be understood, it is its implications that have to be explored and it is its applications that have to be made “ Thou livest as servant, and rulest as king: who can 'comprehend this. Thy transcendent mystery!" is the profound utterance delivered from the peak of poetic genius by the universal poet-Kambar (33). It is with those profound words that the poet made Garuda (Veda) wake up Rama to His sovereign glory. When Rama was crowned. says that preeminent poet, each one in the universe felt that he was crowned himself (34) Thst was how Rama delighted and elevated them all to the regal nobility of serving citizenship in an equality of sovereign fellowship with Himself That is the truth about the true, the good and the beautiful raj and it is to that truth that we have to awaken. That Is good raj and that raj is Paduka raj, That raj is good polity, and that rule is good politics. Is that so? Can that be so true or so good as that? It is a question which calls for an answer, and that answer has therefore to be attempted, however inadequately, in this note

(31): Puduka 108, 153,159, 167, 176, 180 , 304, 236.
        858.899 et pasrim.
  (32): Paduka 176, 234,  240. 
  (33): Nagapasappadalam 255.
  (34): Thirumudiyattuppadalam 40.  

    

திருவருட்சதகமாலை

|| ஸ்ரீ;||

முகவுரை.

நின்னருளாங் கதியன்றி மற்றொன் றில்லேன்
     நெடுங்காலம் பிழைசெய்த நிலைகழிந்தேன்
உன்னருளுக் கினிதான நிலை யுகந்தேன்
    உன்சரணே சரணென்னுந் துணிவு பூண்டேன்
மன்னிருளாய் நின்றநிலை யெமக்குத் தீர்த்து
    வானவர்தம் வாழ்ச்சிதர வரித்தே னுன்னை
இன்னருளா லினியெமக் கோர் பரமேற்றாமல்
   என்திருமா லடைக்கலங்கொ ளென்னை நீயே.
                         (தேசிகமாலை, அமிருதா சுவாதினி 31)

திருமகளோடொருகாலும் பிரியா நாதனான திருநாரணன் திண் கழலே சேதுவெனச் சேர்தலே சிற்றுயிர்க்குற்ற நற்றுணை. திருமாலால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்ற ஆழ்வார்கள், சரணாகதி வைபவத்தை நன்குணர்ந்து, அதைத் தாங்கள் அநுஷ்டித்துப், பகவானை அநுபவித்தவாறே பேசியதாற்றான்,

மாசின் மனந்தெளிமுனிவர் வகுத்ததெல்லாம்
        மாலுகந்த வாசிரியர் வார்த்தைக் கொவ்வா
வாசியறிந்திவை யுரைத்தோம் வையத்துள்ளீர்
       வைப்பாக விலைகொண்டு மகிழ்மினீரே.
                      (அமிருதசுவாதினி 27)
என்றும்,
மங்கையர்கோ னென்றிவர்கள் மகிழ்ந்துபாடும்
செய்யதமிழ் மாலைகள் நாம் தெளியவோதித்
தெளியாத மறைநிலங்கள் தெளிகின்றோமே.
                --- (அதிகாரச் சுருக்கு 1)

என்றும் தூப்புல் வள்ளலாரான நம் வேதாந்த குரு வெகு அழுத்தமாக அறுதியிட்டுள்ளார்.

   உலகம் வாழவேண்டுமென்ற உத்தம நோக்கத்துடன் சீரார் தூப்புற்றிருவேங்கடநாதன், பிராகிருதம், ஸம்ஸ்கிருதம், தமிழ் முதலிய பாஷைகளில் பாலர் முதல் கற்றுக் கடைத்தேறும் வண்ணம், அநேக கிரந்தங்கள் அருளிச் செய்துள்ளனர்.இம்மறைமுடித்தேசிகனார் வடசொற்கலைக்கெல்லை தேர்ந்தவராகலின், வடமொழி வல்லார் சந்தமிகு தமிழ்த் திறனை அறிந்துய்தற் பொருட்டு, இத்துறைகள் தாங்கி நிற்கும் தோத்திரங்களை வடமொழியில் யாத்துள்ளார். அவற்றைத் தமிழ் மக்கள் உணர்ந்து இன்புறுவதற்காகத் தமிழ்ப் பாக்களிற் பாடித் தருமாறு வேண்டியதற்கிணங்கி, ‘கோபால விம்சதி’; “ஸ்ரீஸ்துதி”; “ஸ்ரீபகவத் த்யாந ஸோபாநம்” என்ற இம்மூன்று தோத்திர நூல்களையும் [தோத்திரமாலை (திருவல்லிக்கேணித் தமிழ்ச் சங்க வெளியீடு 7)யிலுள்ளன] முன்னரே தமிழ் செய்து தந்த இத்திருவல்லிக்கேணித் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவரும், அட்வொகேட்டும், இச்சங்க வெளியீடான “வகுளமாலை”ப் பத்திராசிரியருமாகிய ஸ்ரீமான் ஆர். கேசவய்யங்காரவர்கள் ஆங்கு வேண்டிக் கொண்டதற்கேற்ப தற்போது, “தயாசதகம்”  எனும் தூப்புற்குலமணியின் தோத்திரத்தை செய்ய தமிழ்ப் பாக்களாகப் பாடி நற்றமிழுலகம் நலனுறுமாறு செய்த சீர்மைக்கு அவர்கட்கு எமது நன்றி என்றும் உரியதாகுக. அந்நூலே “திருவருண்மாலை” என்ற திருநாமத்துடன் இச்சங்க வெளியீடாக பிரசுரிக்கலாயிற்று. விரிதிரை நீர் வையத்துள்ளே வேதாந்தவாரியனென்றியம்ப நின்ற அருடருமாரண தேசிகனே திருவருட்டத்துவத்தைச் செப்ப வல்லவர்.

தன்பெறும் பொலிவு சால்வே தாந்ததே சிகப தத்தில்
  நன்பிமா வேங்க டக்கோ ணிறுத்தியே மதலை யென்னை
  அன்பெனும் நிறைந ரம்பின் தந்தியென் றிசைத்துத் தானே
  இன்பருட் சதக மீதொன் றின்கவி பாடி னானே.   (104)

என்பதை நன்கு நோக்குக. பேசுபய வேதாந்த தேசிகபதத்தில் பிறரெவரும் யாமறிந்தமட்டில் நிறுத்தப்பெறவில்லை என்பதோர் பேருண்மை. தமிழ்ப் பேரறிஞரும் இதனை நன்கு அறிவர்.

    “பதிகம் பதிகமதாக விசைத்தனனே” என்றார் திருவழுந்தூர் வள்ளல். “அருள் கொண்டாடும் அடியவர்” என்ற ஸ்ரீ மதுர கவிகளின் திருவாக்கை முற்றும் மெய்ப்பிக்கவே வேங்கட வெற்பென விளங்கும் வேத வெற்பனனின் திருவருளை விளக்குமுகத்தான் நம் வேங்கடநாதன் “தயாசதகம்” பாடினர் என்ப. இவரது அவா இத்துடன் நில்லாது ஆழ்வார் விஷயமாகத் திரும்புகையில் ஸ்ரீபாதுக மாமறையாயிரமாக விரிந்தது. அருண்மிகு சடகோபன் அகாரவாச்யன் விஷயமாக ஆயிரம் பாசுரம் பாடினான். சடகோபத் தொண்டன் என்றேதான் அழைக்கப் பெறவேண்டுமென்ற பேரவாவுடைய தூப்புற்கோன் மகிழ்மாறன் விஷயமாக ஆயிரம் கவி யாத்தனர். ஈண்டும் நூலிற் காட்டிய துறைகளெல்லாந் தண்டமிழ்த் துறைகளே. இப்பெரிய நூலும் விரைவில் தமிழில் வெளிவரும். அதிலும் ஆங்குள்ள சித்திரக் கவிகளனைத்தும் “சித்திரமாலை”யாக வருவதை நற்றமிழர் நன்கேற்று நலம்பெறுவாராக.

   மேற்கூறிய “தயாசதகம்'” , '”ஸ்ரீபாதுகா ஸஹஸ்ரம்” இவற்றின் விரிவுரை பின்னர் வெளியாகும். செந்தமிழபிவிருத்திக்காக முயன்று வரும் ஸ்ரீமான் கேசவய்யங்காரவர்கட்குத் திருவேங்கடமுடையான் ஸர்வ மங்களத்தையும் நல்குவானாக. தமிழ்த் தலைவரான பேயாழ்வார் திருவவதாரத் திருப்பதியான திருமயிலையில் திருவேங்கடமுடையானும், நம்மாழ்வாரால் நகர்காட்டு துறையில் அமைக்கப் பெற்றுள்ள அம்பூந்தேனிளஞ் சோலை யெனுந் தூப்புல் மாநகரிற் பேரருளாளனும், திருவுள்ளம் உகக்குமாறு செந்தமிழ் தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான் அருளிய ஸ்ரீதேசிக ஸ்ரீபாதுகா ஸஹஸ்ர மஹோத்ஸவங்களைச் சிறப்பாக நடத்தி வைத்த சீரோங்கு வள்ளலாரான ஸ்ரீ தேசிக தர்சந ரத்ந தீபம் ஸ்ரீமான் வி.வி. ஸ்ரீநிவாஸய்யங்காரவர்கள் அத்திருமயிலையிலேயே இத்திருவருண்மாலைத் திருவரங்கேற்று விழாவைத் திவ்யதம்பதிகள் திருவுள்ளமுகக்குமாறு நடத்தி வைத்தது இம்மாலைக்கோர்தனிச்சிறப்பு.அத்தேசிக பக்தசிகாமணிக்குத் திருவேங்கடமுடையான் திருவருள் மேன்மேலும் சுரப்பானாக. இம்மாலைக்குச் சிறப்புப் பாயிரம் பாடித்        தந்த  ஸ்ரீ பண்டித சிந்தாமணி கோபாலாசாரியார் அவர்கட்கும் நன்றி பாராட்டுகின்றனம். வாழ்க சந்தமிகு தமிழ். வாழ்க தூப்புல் வள்ளல். பொலிக திருவருள்.

பொங்கும் மங்கலம் எங்கும் தங்குக.

வேங்கடமால் திருவருளை வேதாந்த தேசிகனார்
  ஓங்கு புகழ்மொழியா லோதியநூற் – பாங்குதெரி
  இன்பந் திகழ்தமிழி னின்னிசையிற் கேசவனே
  அன்பர்க் களித்தான் கவி.

ஸ்ரீரங்கவிலாசம்                             ப.ரெ.திருமலை அய்யங்கார்
திருவல்லிக்கேணி                                      காரியதரிசி.
  14-11-‘42.

வாழவுல கேழுமொரு வேதமுடி வள்ளல்

||ஸ்ரீ:||

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:

முகவுரை

வாழவுல கேழுமொரு வேதமுடி வள்ளல்

யாழினிசை விள்ளமுத வெள்ளமென நல்கும்

ஆழியொடு சங்கமில காதிபர னங்க

ளேழுமலை யண்ண லரு யோதியெழு வாமே.

                                                    தயாசதகம் (அருணூறு) என்ற இப்பனுவல் வேதாந்த தேசிகரால் ஸ்ரீநிவாஸப் பரம்பொருளாகிய திருவேங்கடமுடையான் திருவருள் விஷயமாய் வடமொழியில் அருளிச்செய்யப்பட்டது. இது வணக்கப் பதிகம், முதன்மைப் பதிகம், கற்புப்பதிகம், அடைவுப்பதிகம், உதவிப்பதிகம், சீலப்பதிகம், வீற்றுப்பதிகம், ஆற்றற்பதிகம், தோற்றப்பதிகம், பேற்றுப்பதிகம் என முறையே முக்கியப்பொருள் பொதியச் செய்ந்நன்றி விண்ணப்பப்பா, நூற்பயன் கூறும்பா, திருநாமப்பா, முதலிய மேலெண் பாக்களுடன் கணக்கால் நூற்றெட்டுத் திருவிருத்தங்கள் அமைந்துள்ள சந்தமிகும் பதிகம் பதிகமதாகிய பேரருள் சதகமாகும். முதற் பதிகம் அநுஷ்டுப்,இரண்டாம் பதிகம் ஆர்யை, மூன்றாம் பதிகம் ஔபச் சந்தஸிகம்,நான்காம் பதிகம் மாலிநீ, ஐந்தாம் பதிகம் மந்தாக்ராந்தை, ஆறாம் பதிகம் நர்த்தடகம், ஏழாம் பதிகம் சிகரிணீ, எட்டாம் பதிகம் ஹரிணீ, ஒன்பதாம் பதிகம் ப்ருத்வீ, பத்தாம் பதிகம் ஸிம் ஹோந்நதை என்னும் விருத்தங்களிலும் , மேலெண் பாக்கள் ஸிம் ஹோந்நதை, மாலிநீ, சார்த்தூல விக்ரீடிதம் என்னும் விருத்தங்களிலும் யாக்கப் பெற்று, ஓசை யுயர்த்துப் பொருள் பொதிந்து கவி நலந்திகழும் திருவருணூறிதாகும். ஊன்றிப் பரவி யொக்க நடக்கும் கவியினழகு ஒப்பற்ற தென்பது மிகையாகாது. சிகரிணீ, ஹரிணீ என்னும் விருத்தங்களில் மாக்கவிஞர்கள் பலரும், வருந்தியே நடந்துள்ளார்கள். கிந்ந : கிந்நச்சிக ரிஷு கதம் நியஸ்கந்தாஸி என்றும் சகித ஹரிணீ ப்ரேக்ஷணா என்றும் அக்குறிப்பை ஒருவாறு சுட்டியுள்ளார்கள். இத்திருச் சதகத்து அவை சீர்மல்கும் பெற்றி நோக்கியே களிகூரற் பாலது. ஆர்வத்தருளும் பொருளின் பொதிவுக் கேற்பக்கூறும் சொல்லும் கருடகதிபோல் வட்டமிட்டுச் சூழ்ந்தெழுமாறே ஒலிநயமும் ஒளிமிளிர்வும் ஒன்றிப் பொலியும் சீர்த்தி புலவர்க்குக் கண்கூடேயாம்.சேகாநுப் ராஸத்து நர்த்தடகம் பேரெழில்காட்டும் திருவிருத்தமொன்றை இங்கு எடுத்துக் காட்டுவாம்.

ம்ருது ஹ்ருதயேதயே ம்ருதித காமஹிதே மஹிதே

த்ருதவிபுதே புதேஷுவித் தாத்மதுரே மதுரே

வ்ருஷகிரி ஸார்வபௌவ் மதயி தேமயிதே மஹதீம்

புவகநிதே நிதேஹி பவமூல ஹராம் லஹரீம்.

சொற்றிருவும் பொருட்டிருவும் ஒக்கப் பொலியும் திருமறையே ‘தயாசதகம்.’

      அருளின்வடிவளேதருமவரும்பயனாகியதிருமகள்என்பாள்.அவள்தனிக்கேள்வனே

ஸ்ரீநிவாஸன். மறை புகல் என்னும் மறைமுடித் தருமமும் அதன் அரும்பயனும் அனைவர்க் கும் அம்மையப்பராகிய அத்திப்பிய தம்பதியாரே ஆவர். திருக்கலந்த மார்பனே அருள் கலந்த  ஆளரி. அருண்மை திருமாட்சி. ஆண்மை அரிமாட்சி. ஒப்புயர்வற்ற ஆண்மையும் ஒப்புயர்வற்ற அருண்மையும் பதிபத்தினியராய் எண்பெருக்கந் நலத்திணை பிரியா  தொன்றி  நின்ற உயர் நிலையே பரத்துவ நிலை. அந்நிலை ஸர்வ சரீரப் பொருள் ஒன்றுக்கே உறும். ஆதலின் ஸர்வ சரீரப் பொருள் என்றதே பரம்பொருள். தனதுடம்பாகிய உலகத்துக்குத் தானே ஓருயிராய் விளங்கும் பெற்றியதே அஃதாம். அதன் உடம்பென்றே அவரப் பொருள்யாவும் பொருளாகும். அஃதே அவற்றின் தன்மை. ஆதலின் உலகனைத்தையும் உடம்பென ஆண்டு காக்கும் இயல்புடைய தத்துவமே பரதத்துவமாகும். அதன் ஆணை காத்து அதனடிக் கீழமர்ந்து புகுந்து காப்புப் பெறும் தத்துவமே அவரதத்துவமாகும். காக்கும் இறையின் குணங்கட்கு இறைமை சான்ற திருக்குணமே அருட்குணமாம். அத்தகைப் பேரருள் பொதிந்து விளங்கும் இயல்வினனாகிய பெருந்தகையாளனே திருப்பரன் என்றதே இப்பேராசிரியர் இச்சதகத்துத் தேறியதோர் திண்ணம். இதை 53, 61, 68, 69 முதலிய திருவிருத்தங்களை நோக்கிக் கண்டு  கொள்க. ஸர்வசரீரியாகிய இறைப் பொருட்கே அருள் என்றது இறைக்குணமாக கூறும். ஸர்வ சரீரியிடத்தே அருள் என்ற திருக்குணம் அளவு கடந்தும் வாசியற்றும் பொதிந்து விளங்கும்.  அத்திருக்குணங் கொண்டே ஸர்வ சரீரியாகிய திருப்பரன் தன் சரீரமாகிய உயிரனைத்தையும் தன்கண் ஒன்றச் செய்து தன்னையே யொக்கச் சமன் செய்விக்கும் தனிப் பெரு வள்ளலாய்த் திகழ்வான். அபயமளிக்கும் வள்ளலே அண்ணல். அவனே பரன். பரன் அபயமளித்துக் காப்பான். அவரன் சரணம் புகுந்து காப்புப் பெறுவான். அத்தகைப் பேரருளாளனே திருப்பரன். அவனே காரணனாகும் நாரணனென்பான். அவன் நின்று விளங்கும் மலையும் நாரண மலையாம். வேங்கடமலை, வேதமலை, சேடமலை, அஞ்சனமலை, திருமலை, சிங்கமலை, ஏழுமலை, விடபமலை, நெடியோன்மலை, அண்ணல்மலை முதலிய  திருநாமங்கள்  அந்நாரண மலைக்குள்ளன. திருவரியே மலையப்பன் விஷ்ணு : பர்வதா நாமதிபதி : கிரிஷ்டா: யஸ்யோருஷு த்ரிஷு விக்ரமணேஷு என்று மறை தானே அறையா நின்றது. பரத்துவம் விளங்கும் மலையாதலின் திருமலையொன்றே நாரணமலை, வேதமலை என்னப்படும். வாக்கியத்தை நோக்க நாரணமலையென்றும், வாசகத்தை நோக்க வேதமலையென்றும் ஓதப் பெறும். ஆதலின் மலை என்ற சொல் திருவேங்கடத்தையும் , மலையப்பன் என்ற சொல் திருவேங்கடமுடையானையும் உணர்த்தா நின்றன. பிரணவமே வாசகம். நெடியோனே வாச்சியன். அவனே ஸ்ரீநிவாஸன். அஃதோர்ந்துணர்க.

    இறுக்கமே ஆண்மை. உருக்கமே அருண்மை. ஆண்மையிறைமை இறுக்கமாகும். அஃதே கோன்மை. ஸத்யா ததிக்ராந்தம் ஹநிஷ்யாமி ஸபாந்தவம். (மெய்ந்நெறி கடந்தாரைக் கிளையுடன் களைந்திடுவேன்.) என்று இறுகுமதே அஃதாம். பெண்மை யிறைமை இரக்கமாகும். அஃதே அருண்மை கார்யம் கருண மார்யேண நகச்சிந் நாபராத்யதி. (வழுப்பாடில்லார் எவருமிலர். இரங்கி அருள் செய்தலே ஆரியரின் கடமைப்பாடாகும்) என்று உருகுமதே அஃதாம். இறைமைக்கே இறுக்கமும், உருக்கமும் உற்றனவாகும். இரண்டும் அளவு கடந்து முழுதொன்ற நின்ற மறைப் பொருளே இறைப்பொருள். ஆண்மைத் தலைமைப் பொருள் அரி. அவனே புருடோத்தம நம்பி. பெண்மைத் தலைமைப் பொருள் திரு. அவளே நாரியுத்தமை, நங்கை. நம்பியும் நங்கையும் எக்காலும் எந்நிலையிலும் பிரியகில்லார். பிரித்து நிலையில்லை. அத்தகைய பிரியா நிலையே இறைநிலை. ஒன்றையொன்று அவாவித் தழுவிக் கொண்டே நிற்கும். திரு நங்கையைக் கொம்பென நோக்கும் நம்பியே குரிசில். அரி நம்பியைக் குரிசிலென நோக்கும் திரு நங்கையே கொம்பு. கொம்பும் (அருண்மையும்) குரிசிலும் (ஆண்மையும்) ஒன்றிப் பம்பிய பெருமாட்சியே மறைமுடி. நல்லன்பர்க் கருளும் திருக்காட்சி. இச்சதகத்து 84ம் திருவிருத்தத்தை நோக்குக. அவ்விருமையின் ஒருமையென்னும் திருமணமொன்று நோற்றுப் புரிவித்த வித்தகனே விசுவாமித்திரன் (உலகுக்கன்பன்) என்பான். அவ்விருமையின் ஒருமையே ஒருமையாகும். “கோலமலர்ப் பாவைக் கன்பாகிய வென்னன்பேயோ” என்றதே அது. அவ்வொருமையே விசிட்ட வொருமை. முரண்பாடு அறும் ஒருமை அஃதொன்றே. அஃதே பேரன்பினொருமை. அந்தணரந்திய ரெல்லையினின்ற அனைத்துலகத்தையும் வாசியின்றி நலம்பெற வாழ்விக்கும் ஒருமை அஃதேயாம். “ஸ்ரீநிவாஸன்” என்பது அவ்வொன்றின் திருநாமம். அஃதே பரம்பொருள். அப்பொருள் சுரக்கும் திருவே அருள். ஸ்ரீநிவாஸன் திருவருளின் நீர்மையைக் கலக்கமறத் தெளிவித் தருளிய பேராசிரியரே வேதாந்த தேசிகர்.அவ்வொருமையும் அந்நீர்மையும் ஒக்கத்தெளிக்கும் கதகமே இத்தயாசதகமாகும். வேறுபாடுகள் மிகுந்துள்ள அவ்வுலகம் முரண்பாடற்றுப் பேரன்பு நெறியாகும் மறைபுகனெறிக்கண் திருப்பரனடிக் கீழமர்ந்து புகுந்து அடியாராகி அவ்வடியாரெனும் உறவில் ஒக்கக் கலந்து துறவின்கண் தொண்டு பூண்டு இருமையும் வழுவாது நல் வாழ்வுற்று மகிழுமாறு மறைமுடித் தேசிகனார் இத் திரு வருட்சதகத்தைப் பணித்துள்ளார். திருவருளின் பணியென்றே இதை ஒருவாறு தமிழ் செய்துள்ளோம். முதநூலின் கருத்தையும் குறிப்பையும் விரித்து விளக்கும் முறையில் இது செய்யப் பெற்றுள்ளது. திருவேங்கடமுடையான் உகந்தருள்வானாக். திருவருள் பொலிக ! திருவருட்சதகம் பொலிக !

ஆழிமா மாதுடன்

வாழுமா வேங்கடத்

தாழியா னாரருள்

வாழியாழ் வார்களே.

                         கேசவய்யங்கார்.

நேதனாதிப சீரக யாதவா!

  திருவருட்சதகமாலை ---நேற்றைய  தொடர்ச்சி

பாந்த ளெனுங்கொடி வேந்தவை யார்ந்திடு
    பாண்டவ ரின்கொடியைப்
பூந்துகில் வாங்கிட வாங்குட னோங்கிடு
    பூந்துகி லீந்தவனூர்
சேந்தனொ டார்ந்துமை காந்தனு நான்மறை
    தேர்ந்த வயன்சுரர்கள்
வேந்தனு மீங்குறு மாந்தரு  மேய்ந்திடு
    வேங்கட மாமலையே!
                                [ சந்தவிருத்தம் 97 ]
நேத னாதிப சீரக யாதவா!
கீத மோகன வாடவ மாதவா!
வாத மாவட வானக மோதகீ
வாத யாகர சீபதி நாதனே!
[மாலைமாற்று, மஹாவித்வான் ஸ்ரீ அனந்தகிருஷ்ணையங்கார்
                திவ்யதேசப் பாமாலை]

மரகத விகசித வொளிதவ என்ற சந்தம்

    அரதன மணிநிறை சினகர மதினொளி
யவிர்தரு மரகத சிலையென வுறைதரு – மாதி செக சோதி
    அரயனய னிமையவர் முனிவரர் திரளொடும்
அனுதின முறையிட அருள்புரி திருவுறை – யாகன் பட நாகன்
    வளையொடு மனலுமிழ் திகிரிகை யிடவல
மருவிட வருளன வரதமு நிலவிய – மாயன் அச காயன்
    தளையவிழ் துளவொடு பரிமள மலரணி
தருமது கரநிரை தழுவிய மலர்புரை—தாளன் கதிர் வாளன்
    ததியெது வெதுவென அகலிட முறைபவர்
சமரச நிலையொடு வழிபட வருள்பிர – தாபன் பத்ம நாபன்
    மதிமுக வனிதையர் மயிலென வனமென
மடநடை பயில்தர மருவினர் பணிமணி – வண்ணன் என தெண்ணன்
    கதியென முறையிடு கரிமுகம் விரைவொடு
கரவடு மொருமுத லெனவரு மறைபகர் – கத்தன் பரி சுத்தன்
    கணபண மணியுர கரும்வெரு விடவரு
கருடன திருபுய மலைமிசை யுறையதி – காரன் அவ தாரன்
    மணமரு வியதரு வுறைபவர் புகழொடு
மறையென வருதமிழ் மறைகளை யுதவிய – மாயன் றிரு நேயன்
    குணமணி நவமணி சுரமணி யழகிய
குலமணி செபமணி மரகத  மணியருள் – கண்டோன் புவி யுண்டோன்
    திருமக ணிலமகள் அலர்மக ளெனுமிவர்
திரண்முலை நெருடிய அழகிய புயமுறு – தேசன் பவ நாசன்
    உருவென அருவென ஒருவகை யிலதென
உயர்வற வுயர்நல முடையவ னெனமறை – யோதும் எந்தப் போதும்.
[ அனுமந்தன்பட்டி மதுரகவி ஸ்ரீநிவாஸ ஐயங்கார், திருமலைச்சிந்து]

    உலகில் மானிடப் பிறவியை யெடுத்து மூவிரண்டறிவுடைய சேதனருக்கு அன்னையாய் அத்தனாய் நின்று இன்றியமையா வின்பத்தையும் இதத்தையும் சிந்தித்து நடத்தி வருகின்றவன் திருவின் கேள்வனாகிய திருநாராயணன். அவனே அகாரவாச்யன். அவனே உயர்வறவுயர் நலம் உடையவன். அவன்தான் அயர்வரும மரர்கட்கதிபதி. அவ்வெம் பெருமானால் இடப்பட்டுள்ள கட்டளையைச் சற்றேனும் பொருட்படுத்தாமல் உல்லங்கனஞ் செய்வதின் காரணத்தினாலேயே ஜீவராசிகள் மாறி மாறிப் பல பிறப்பும் பிறந்து வருந்துவதல்லாமல், கரை காண அரியதொரு துக்கத் தாலும் துடிக்க நேரிடுகின்றது.
    இவ்வாறு இடுக்கணுற்று அல்லலால் திரிகின்ற சேதன வர்க்கத்துக்கு அவசியம் தேடிக் கொள்ளவேண்டுவது அப்பரந்தாமனது திருவடிப் பேறேயாகும். திருமகளோ டொருகாலும் பிரியாநாதனும், எண் பெருக்கு அந்நலத்து ஒண்பொருள் ஈறிலவண் புகழ்த் திருநாரணனும் ஆகிய அத்திருமாலின் திண்கழலே சேதுவெனச் சேர்தலே சிற்றுயிர்க்குற்ற நற்றுணை. உள்ளம், உரை, செயல் என்ற இம்மூன்றும் ஒன்றிச் செய்யும் வழிபாடே நற்பயனளிக்கும். திருமாலே பரனென்றுணர்ந்து அவ்வெம் பெருமான் பாதாம்புயத்தைப் பற்றுவதே கற்றதனாலாய நற்பயன். அத்திருவடிப்பேறே பரமபோகமானதும் போக்கியமானதுமல்லாமல் வேறொருதுணையில்லை யென்பது அனைவரும் நன்றாக அறிந்தவையே யாகும்.

    அச்செங்கண்மால் திருவுள்ளக் களிப்படைந்தாலன்றி, நமக்கு அவன் கருணையுண்டாகாமை திண்ணம். அவ்வறத்தின் மூர்த்தியினது கருணையை அடைவதற்கு உரிய சன்மார்க்கத்தை நமது மூதாதையர்களும் முற்றத் துறந்த முனிச்சிரேட்டர்களும், சாத்திரங்களினாலும் புராண இதிகாசங்களினாலும் ஐயந்திரிபறக் காட்டியுள்ளனர். ஆயினும், அச்சான்றோர்களினாலே காட்டப்பெற்றுள்ள சிரவணம், மனனம், தியானம் என்கின்ற  மூவகையதான உபாயங்களில், சிரவணமும் மனனமும் சிறந்த உத்தம அதிகாரியாக விருப்பவர்களுக்கே பெரிதும் பயன்படுவதாகும். அவ்வாறன்றிப் பொதுவாக அனைவருக்கும் அவை பயனளிக்க வியலாமையைச் செவ்வனே அறிந்த நமது முன்னோர்கள் தாமே வெகு நாட்களாக ஆய்ந்து அறிந்து, பள்ளத்தில் விழுந்து பரிதபிக்கும் நம்மைக் கரையேற்றக் கருதிக் காருணியம் ததும்பிய கள்ளமில்லாவுள்ளத்தினராய் ஸ்தோத்திரம்  என்ற ஒரு நல்விளக்கை ஏற்றி வைத்தனர். இங்ஙனம் ஏற்றி வைத்த ஞானச்சுடர் விளக்கை வைத்தும் போற்றுவதற்கும் அதிகாரி பேதம் கிடையாது. வைராக்யாதி அனுஷ்டானங்களுக்குந் தேவையில்லை. இத்தோத்திரங்களைப் படிக்கத் தொடங்குகையிலேயே விலக்ஷணமான ஒரு பக்தி விசேஷம் மனத்திலே தோன்றி பரமானந்தத்தை அளிக்கின்றது. இவ்வானந்தமே எம்பெருமானது மனத்தை அதிசுலபமாகக் கரைத்துக் களிப்பினைத் தர வல்லதாகும். இதன் பெருமையை வேதங்களும் இதிஹாஸங்களும் புராணங்களும் உத்கோஷித்து உரைக்கின்றன.

    ஆயின், பல நூல்களை ஆராய்ந்தறியின் ஒவ்வொரு யுகங்களில் ஒவ்வொரு உபாயமே தலை சிறந்து விளங்கி எங்கும் பிரகாசமாயுள்ள கடவுளை யடையச் சாதகமாக விருந்ததெனப் புலனாகின்றது. கடையுகமான இக்கலி யுகத்திலோ ஸ்துதிப்பதே சிறந்ததென்று நூல்களிலே கூறப்படுதல் இங்கே அறிதற்பாலது. அவ்வாறு அறிதற்கண்ணும், நவீனமாய்த் தான்தோன்றியாகச் சிற்சில சொற்களை வரிசைப்படத் தொடுத்து, இது சொற்சுவை பொருட்சுவை கொண்டு மிளிர்வதென வியந்து துதிபுரிவதைக் காட்டினும், அறிவானும், ஆசாரத்தானும், தெளிவானும் மங்காப் பெருமையுற்று விளங்கிய ஆழ்வார்கள் ஆசாரியர்கள் பரமகிருபாதிசயத்தாலே திருவாய் மலர்ந்தருளிப் போந்த அருளிச் செயல் ஸ்தோத்திராதிகளைக் கொண்டு போற்றுவதே அரவிந்த லோசனனது அருட்கும் மனத்திற்கும் பெரியதொரு மிக்க உகப்பை அளிப்பதாகும். ஆகையால், ஞான பக்தி வைராக்யாதிகளினாலே 'குன்றின் மேலிட்ட விளக்கு' எனப்பொலிந்த நம் தொல்லாசிரியர்கள் திருவாக்கிலிருந்து வெளிப்போந்த ஸ்தோத்ர ப்ரவாகத்திலேயே நாம் தலைமண்டிக் கிடப்போமாயின் அரியதொரு பேற்றையடைவது மல்லாமல் இம்மை இன்பத்தினும் எழில் பெற்று வாழலாம்.

    உலகம் வாழவேண்டுமென்ற உத்தம நோக்கத்துடன் சீரார் தூப்புற்றிருவேங்கடநாதன், பிராகிருதம், ஸம்ஸ்கிருதம், தமிழ் முதலிய பாஷைகளில் பாலர் முதல் கற்றுக் கடைத்தேறும் வண்ணம் அநேக கிரந்தங்கள் அருளிச் செய்துள்ளார். இம்மறைமுடித் தேசிகனார் வடசொற்கெல்லை தேர்ந்தவராகலின் வடமொழி வல்லார் சந்தமிகு தமிழ்த்திறனை அறிந்துய்தற் பொருட்டு, இத்துறைகள் தாங்கி நிற்கும் தோத்திரங்களை வடமொழியில் யாத்துள்ளார். அவற்றைத் தமிழ் மக்கள் உணர்ந்து இன்புறுவதற்காக சில தோத்திர நூல்களைச் செய்ய தமிழ் மாலைகளாக முன்னரே இத்திருவல்லிக்கேணித் தமிழ்ச் சங்கத்தார் வெளியிட்டுள்ளனர். அவற்றுள் "திருவருள்மாலை" (வெளியீடு 13. 14-11-1942) என்பது ஒன்று. அம் மாலைப் பிரதிகள் செலவாகி விட்டபடியாலும் அன்பர்கள் அம்மாலையை நோக்க அவாவுறுதலானும் அங்குள்ள "முகவுரை" "முன்னுரை" இரண்டும் இங்கு தரப் பெறுகின்றன.    

வெயில்பொழி குழைக் காதனே!

திருவருட்சதகமாலை

உலகுதனின் மழலையஞ் சொற்குழவி கைதலத்
          துன்பது கொடுத்த தனிலே
         ஒருசிறிது வளருமக் குழவிபா லிக்கவு
        முகந்துடன் கவரு மவர்போல்
அலகிலா மானிடர்க் கூழ்மறையின் வாழ்வருளி
        யவர்கள்சில பொரு ளுதவவே
       அப்பொருள் களைத்தினங் கைக்கொள்வ தவரிடத்
       தன்பினா லல்லவோ காண்

சலசலென வருமருவி முழவதிர முதுமந்தி
       தாளத்தர் போலக் கரம்
      தட்டக் கருங்குயிர் சுரமான தித்திநா
      தங்கூட்டி வண்டு பாட
விலகிவில் லுமிழ்மேனி மயிலாட மலரம்பொன்
       வேங்கைசொரி யுரகா சலா
       மென்கமல பாதமலர் மேன்மங்கை நாதனே
       வெயில்பொழி குழைக் காதனே                                             .1.

கண்மலரை யிலகுதன் விழிமலரி லிட்டவிரு
       காலினொரு விற் படையுடைக்
      கரவேட னுக்குகந் தன்றுதன் பதமுதவு
       கறைமிடற் றவனு நாண
மண்மலரை யுன்சரண மலரிடுகு லாலற்கு
        மாமுத்தி வாழ் வருளினாய்
        வந்தடிய ரெப்பொருள் கொடுத்தாடு முன்போல
        மகிழ்வுறுந் தேவ ரெவர்காண்
தண்மலர் நறுந்தொடையல் சொருகமன காடவிச்
          சவரமங் கையர் செங்கையால்
          தகைகெழு கழங்காக வாடல்புரி நீலமணி
         சஞ்ச ரிக்குல மென்னவே
விண்மலர் நறுங்கற்ப தருமேல் விழிந்திழியும்
         வேங் கடாசல நாயகா
        மென்கமல பாதவலர் மேன்மங்கை நாதனே
        வெயில்பொழி குழைக் காதனே.                                              .2.

நீதந்த பிரபஞ்ச வனமதனு னெறியலா
          நெறிசென் றுவளர் பாவமா
          நிகழ்தாவ வனல்சுடச் சித்தாகி ராதசர
         நிரைவந் துதைத் துருவியே
நோதந் தலைக்கவும் வேரியங் குழன் மகளிர்
         நோக்கெனும் படு குழிவீழ
        நொந்தங்ங னேகிடக் கின்றதென் மனயானை
        நோய்துடைத் தேறிக் கொளாய்
மாதந்த மும்மதக் கறையடித் தழைசெவியின்
        மத்தமா விட ரகலவே
       மலைமுழைப் பேழ்வா யிடங்கரடு சுடர்நேமி
       வலனேந்து மென் சாமியே
வேதந்த தரளம்வான் மீனைப் பழித்திலகும்
          வேங்கடா சல நாயகா
         மென்கமல பாதவலர் மேன்மங்கை நாதனே
         வெயில்பொழி குழைக் காதனே.                                            .3.


வாரியி னிடத்தோல மிட்டுவரு கடவுணதி
         வகைபோல வுன்பால் வரும்
         மனிதர்திரள் கோவிந்த மிட்டெழும் பேரோசை
        மழையொலிய விப்பதன்றிப்
பாரிலறி வற்றசனர் செவியினு நுழைந்துளம்
       பயில்பாவ வனலு மவியப்
      பண்ணுமப் பெயருடைய வுன்மகிமை யெம்மைப்
      படைத்தவனு மோதறி வனோ
கூரிய மருப்புடைக் கவயமடி யாகிய
      குடங்கொண்டு சொரி நறியபாற்
     கொள்ளையும் பிள்ளைமதி யின்கொம் புழப்பணைக்
     கொம்பிறால் விண்டு தூவும்
வேரியு மலைக்கங்கை சேர்பொன்னி யிற்பெருகு
       வேங்கடா சல நாயகா
      மென்கமல பாதவலர் மேன்மங்கை நாதனே
      வெயில்பொழி குழைக் காதனே.                                                   .4.

நீமேவு திருமலையி லஞ்சாயன் மயிலாடு
         நிலைகுருடர் காண வறுகால்
        நிரையிம் மெனப்பாடு மிசைசெவிடர் வினவவந்
        நீர்மைகண் டூமை புகழ
மாமேவு கைப்பொருள் பறித்தோடு நெடியவான்
           மந்திபின் பங்கோ டவே
          மண்ணுலகி னீலீலை பண்ணுவாய் சாமியுன்
          மாயையா ரறிய வல்லர்
தீமேவு கண்ணுதற் கடவுளுங் குறுநகைத்
         திசைமுக மறைக் கிழவனுந்
        திகழும்வள ரொளிவச்சிர தரனுமமு தாசனத்
        தேவர் குலமுந் தொழுதுதூம்
மீமேவு கற்பகக் கொழுவிய தடம்பணையின்
         விரிமலர் சுமந்து மெலியும்
       மென்கமல பாதவலர் மேன்மங்கை நாதனே
        வெயில்பொழி குழைக் காதனே.                                                      .5.

அனவரத மபசார மேசெயு மிளங்குழவி
         யதனிடத் தாதரவு செய்
         தம்மகவின் மழலைசொல் வினவிமகிழ் தாயர்போ
        லாயிரங் குற்றங் களைத்
தினமுமொழி யாதுபுரி கொடியே னிடத்தினுந்
           திருவருட் பார்வை வைத்துச்
          செப்புசொல் பொருள்வழுவு தழுவுமென் புன்கவி
         செவிக்கொண்டு மகிழ்வெய் துவாய்
தனதுதெளி புனலினைக் கண்டோரு மப்புனற்
            றவழ்கால் படப்பெற் றபேர்
          தாமுமா நந்தகர முத்திபெற வைத்துவிடு
         தண்டுறைக் கோனே ரியாய்
வினதைசுத னெதிர்நின்று தொழவவற் கெந்நாளும்
       விழியினருள் பொழிமே கமே
       மென்கமல பாதவலர் மேன்மங்கை நாதனே
        வெயில்பொழி குழைக் காதனே.                                                        .6.

நாடுதுதி செயுமுன் மலைக்கேக வேணுமென
       நாடியோ ரடி வைக்குமுன்
      நாடுவிட் டோடுமவர் பாதக மனைத்துமுன்
     னன்மலைப் படியே றினோர்
பீடுடைய தெய்வத விமானமே றுவருன்
      பெருங்கோயி றனில் புக்கபேர்
      பிரமனுல கிற்புகுவ ருன்னடி தொழப்பெற்ற
      பேர்முத்தி பெறுவர் கண்டாய்
தாடகா சீவாப காரகன கீர்த்திவித்
       தாரகன காத்திரி தீரா
       சகலசக தாதார தீனசன மந்தார
      தர்மரகு குல விகாரா
ஆடக கிரீடகத் தூரிதிலக லலாட
       வசுரகுல களவி பாடா
      அமரகுல பயநாச ஸ்ரீவேங்க டேசா
      வனந்தரவி சங்கா சனே.                                                                   .7.

முகரித்த ரங்கத்தை வீசிவரு முனதுபொன்
          முகரியு மகன்ற நெடுவான்
          முகடுதொடு குவடுடைய வடமலையு மக்கிரியின்
          முச்சகமு மற்பு தமுறும்
நிகரிலுன் பொற்கோயி லழகையுங் காணிலோ
           நித்ய சூரியர் விரசையும்
          நிரதிசய பரம்பத மணிமண்ட பத்தையு
          நினைத்துமீ ளப்போ வரோ
மகரகுண் டலகர்ன மகனீய சுரசமய
        வசனகன நீல வர்னா
        வனமாலி காபரண வரவிபீ ஷணசரண
        மஞ்சுமஞ் சீர சரணா
அகிலலோ காதீத பஞ்சபாண் டவதூத
        விகணித மகாவி நோத
       அமரகுல பயநாச ஸ்ரீவேங்க டேசா
        வனந்தரவி சங்கா சனே.                                                             .8.

தெண்டிரையை யெறிகங்கை முதலான புண்யந்தி
           தீரத்தி னாலு மறையும்
          தினமோது நாவுமதி சயவேள்வி நூறும்விதி
          செய்தகை யிணை யாகுநாள்
முண்டகமு முளவிப்ர னாகிவாழ் தலினுனது
        முதியகிரி யிற்கிரு மியாய்
         முளைத்தெழும் புல்லா யிருத்தலே நன்றெளிதின்
          முத்திபெற லாமுண்மை காண்
புண்டரிக லோசனா பவநாச னாவிதுர
        போசனா கருடா சனா
        புருகூத வந்தனா கனசிந்து பந்தனா
         புண்யதே வகி நந்தனா
அண்டக வளர்க்கிரா சதாருசம் பரநாச
        வாநந்த நிலய வாசா
        அமரகுல பயநாச ஸ்ரீவேங்க டேசா
         வனந்தரவி சங்கா சனே.                                                        .9.

கமலமகண் மார்பினி லடங்க விதி யுந்தியங்
       கஞ்சப் பொருட் டடங்கக்
       கடல்சுற்று மண்ணுலகும் விண்ணுலகு முன்னிணைக்
       காலினு ளடங்க வண்டம்
விமலமா முதரத் தடங்கப் படைத்தநீ
      வீறுதே வகி வயிற்றும்
      மெய்யடியர் நெஞ்சினு மடங்கிநின் றனையுன்
     விநோதத்தை யோத வசமோ
சமரசித தூஷணா ம்ருதுபாஷ ணாருசிர
         தரகௌத் துவபூ ஷணா
        சத்யசா ரித்ரவசு தேவவர புத்ரவதி
        தர்மயது குலப வித்ரா
அமிதகரு ணாகரா லலிதகுண சாகரா
         வகிலதா னவ பீகரா
        அமரகுல பயநாச ஸ்ரீவேங்க டேசா
        வனந்தரவி சங்கா சனே.                                                       bsp;   .10.

காகா சுரற்குமருள் செய்தகண் மலருமொரு
        கல்லினுக் குதவி புரிதாட்
       கடிமலரு மலகைமுலை பொழிகரள மங்கீ
       கரித்தவாய் மலகு நெடுவான்
மேகாட விச்சிலா வருடந் தவிர்க்கமுரண்
       வெற்பைச் சுமந்த கரமாம்
      மென்மலரு முடையநீ பொல்லாத வெனையாளல்
     விகிதமே யினியாட் கொள்வாய்
நாகாரிவாகனா கனசகன மோகனா
     நானா கவன தாகனா
     நந்தகுல பரிபால சங்கீத லோலவபி
     நவகனக மயது கூலா
ஆகாச சந்நிபா காரவது லிதவீர
     வகிலலோ கோப காரா
    அமரகுல பயநாச ஸ்ரீவேங்க டேசா
     வனந்தரவி சங்கா சனே.                                                     .11.

---- [ பொற்களந்தைப்பதி முத்தமிழ்க்கவி வீரராகவ முதலியார்
                                                        .......திருவேங்கடத்தான் பதிகம்]

........................................................... முன்னுரை தொடரும்............................

                               

திருவருட்சதகமாலை

திருவருட்சதகமாலை

ஸ்ரீ;

முகவுரை

எழுவார் விடைகொள்வார் ஈன்துழா யானை
வழுவா வகைநினைந்து வைகல் – தொழுவார்
வினைச்சுடரை நந்துவிக்கும் வேங்கடமே வானோர்
மனச்சுடரைத் தூண்டும் மலை.
             --- [ பொய்கையார், முதல் திருவந்தாதி 25 ]
துணிந்த சிந்தை துழாயலங்கல் அங்கம்
அணிந்தவன்பேர் உள்ளத்துப் பல்கால் – பணிந்ததுவும்
வேய்பிறங்கு சாரல் விறல்வேங் கடவனையே
வாய்திறங்கள் சொல்லும் வகை.
                 --[ பூதத்தார், இரண்டாந் திருவந்தாதி 33]
தாழ்சடையும் நீள்முடியும் ஒள்மழுவும் சக்கரமும்
சூழரவும் பொன்னாணும் தோன்றுமால் – சூழும்
திரண்டருவி பாயும் திருமலைமே லெந்தைக்கு
இரண்டுருவு மொன்றா இசைந்து.
                   ---[ பேயாழ்வார், மூன்றாந் திருவந்தாதி 63]
கடைந்து பாற்கடல் கிடந்து காலநேமி யைக்கடிந்து
உடைந்த வாலிதன் தனக்கு உதவவந்து இராமனாய்
மிடைந்த ஏழ்மரங்களும் அடங்க வெய்து வேங்கடம்
அடைந்த மாலபாதமே அடைந்து நாளும் உய்ம்மினோ
                  ---[ திருமழிசையாழ்வார், திருச்சந்த விருத்தம் 81]
குன்றமேந்திக் குளிர்மழைகாத்தவன்
அன்றுஞாலம் அளந்தபிரான் பரன்
சென்றுசேர் திருவேங்கடமாமலை
ஒன்றுமேதொழ நம்வினைஓயுமே.
                     ---[ நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழி 3-3-8]
கம்பமதயானைக் கழுத்தகத்தின்மேலிருந்து
இன்பமரும்செல்வமும் இவ்வரசும்யான்வேண்டேன்
எம்பெருமான் எழில்வேங்கடமலைமேல்
தம்பகமாய்நிற்கும் தவமுடையேனாவேனே.
                  --[ குலசேகராழ்வார், பெருமாள் திருமொழி 4-5 ]
மச்சொடுமாளிகையேறி மாதர்கள்தம்மிடம்புக்கு
கச்சொடுபட்டைக்கிழித்துக் காம்புதுகிலவைகீறி
நிச்சலும்தீமைகள்செய்வாய்! நீள்திருவேங்கடத்து எந்தாய்!
பச்சைமனகத்தோடு  பாதிரிப்பூச்சூட்டவாராய்.
                     --[ பெரியாழ்வார், திருமொழி 2-7-3]
தையொரு திங்களும் தரைவிளக்கித்
          தண்மண் டலமிட்டு  மாசிமுன்னாள்
ஐயநுண் மணற்கொண்டு தெருவணிந்து
           அழகினுக் கலங்கரித்து அனங்கதேவா!
உய்யவு மாங்கொலோ வென்றுசொல்லி
             உன்னையும் உம்பியை யுந்தொழுதேன்
வெய்யதோர் தழலுமிழ் சக்கரக்கை
             வேங்கட வற்குஎன்னை விதிக்கிற்றியே.
                    [ஆண்டாள் தையொருதிங்கட்பாமாலை 1-1]
அமல னாதிபிரான் அடியார்க்கு என்னை யாட்படுத்த
விமலன் விண்ணவர்கோன் விரை யார் பொழில் வேங்கடவன்
நிமலன் நின்மலன் நீதிவானவன் நீள்மதிளரங்கத் தம்மான்திருக்
கமல பாதம்வந்து என் கண்ணி னுள்ளன வொக்கின்றதே.
                        [ திருப்பாணாழ்வார்  அமலனாதிபிரான் 1 ]
தெரியேன்பாலகனாய்ப் பலதீமைகள்செய்துவிட்டேன்
பெரியேனாயினபின் பிறர்க்கேயுழைத்துஏழையானேன்
கரிசேர்பூம்பொழில்சூழ் கனமாமலை வேங்கடவா!
அரியே! வந்தடைந்தேன் அடியேனை ஆட்கொண்டருளே.
                         --- [ திருமங்கையாழ்வார், பெரிய திருமொழி 1-9-7]
நோவினையு நோயினையு நோய்செய் வினையினையும்
வீவினையுந் தீர்த்தருளும் வேங்கடமே – மூவினைசெய்
மூவடிவாய்ப் பச்சென்றான் முன்னா ளகலிகைக்குச்
சேவடிவாய்ப் பச்சென்றான் சேர்பு.
             --- [திவ்யகவிபிள்ளைப் பெருமாளையங்கார்,
                                  திருவேங்கடமாலை 14]

                                   முகவுரை  தொடரும்

பாண்டிய நாடு பழம்பெரும் நாடு.

தலைப்பு தப்போன்னு நினைக்காமல் கொஞ்சம் மேலே படித்து விட்டு முடிவெடுக்க வேண்டும்.

அடியேன் பிறந்து வளர்ந்து வேறு எங்கும் செல்ல மனமில்லாமல் வாழ்ந்து வரும் எங்கள் பாண்டிய நாடு சிறப்புகளைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்.

தென்றமிழ் நாட்டினைக் குறித்துக் கல்வியிற் பெரிய கம்ப நாடர்

அத்திருத்தகு நாட்டினை யண்டர்நா
  டொத்திருக்கு மென்றாலுரை யொக்குமோ
  எத்திறத்தினு மேழுலகும் புகழ்
  முத்துமுத்த மிழுந்தந் துமுற்றமோ
               --- (கிட்கிந்தா, ஆறுசெல்படலம் 53)

எனப் புகழ்கிறார்.”பூழியர்கோன் தென்னாடுமுத்துடைத்து”

பாண்டிநாட்டுச் சிறப்பு
நல்லம்பர் நல்ல குடியுடைச் சித்தன்வாழ்
வில்லந் தொறுமூன் றெரியுடைத்து – நல்லரவப்
பாட்டு டைத்துச் சோமன் வழிவந்த பாண்டியநின்
நாட்டுடைத்து நல்ல தமிழ்
(பத்துப்பாட்டு, திருமுருகாற்றுப்படை, நச்சினார்க்கினியருரை)

சந்தனப் பொதியச் செந்தமிழ் முனியுஞ்
சவுந்தர பாண்டிய னெனுந்தமிழ் நாடனும்
சங்கப் புலவருந் தழைத்தினி திருந்த(து)
மங்கலப் பாண்டி வளநா டென்ப.
    (நன்னூல், சங்கர நமச்சிவாயப் புலவர் விருத்தி)
என்ற அறிஞர் பாடலால் நன்கு அறியலாம்.

வழங்குவது உள் வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடி
  பண்பிற் றலைப்பிரிதல் இன்று.
        -- (பொருட்பால், ஒழிபியல், குடிமை 5)
என்னும் திருக்குறளுரையில் ஆசிரியர் பரிமேலழகியார், “ பழங்குடி” என்பதற்குத் “தொன்று தொட்டு வருகின்ற குடியின்கட் பிறந்தார்” என்று உரை கூறித் “தொன்று தொட்டு வருதல் – சேர சோழ பாண்டிய ரென்றாற் போலப் படைப்புக் காலந் தொடங்கி மேம்பட்டு வருதல்” என விளக்கியுள்ளார். இதனாலும், வான்மீகி பகவான் ஸ்ரீராமாயணத்து,சுக்ரீவன் வானர சேனையை நாடவிட்ட தருணத்துப் பாண்டியர் செல்வச் சிறப்பையும் அவரது கபாடபுரத்தையும், எடுத்தோதுதலாலும் பாண்டியரின் பழமை நன்குணரலாம்.

  சரணாகதி தர்மம் விளைந்த பெருநிலமாகவும், கருணாகரப் பெருமாள் ஸர்வ ஜீவர்க்கும் அபயப் பிரதானம் அருளிய திருப்பதியாகவும் தருப்ப சயனனாய்த் திருக்கோயில் கொண்டெழுந் தருளியிருக்கும் திருப்புல்லாணியும், “கோவையின் றமிழ் பாடுவார் தொழுந்தேவதேவன் திருக்கோட்டியூர்” என்று சிறப்பித்தருளப் பெற்றதும், ஸ்ரீவைஷ்ணவ பரமாசாரியராகிய ஸ்ரீபெரும்பூதூர் வள்ளலின் ஆசாரியர்களுள் ஒருவரான திருக்கோட்டியூர் நம்பிக்கும், “அல்வழக் கொன்றுமில்லா அணிகோட்டியர்கோன் அபிமான துங்கன்” என்று கொண்டாடப் பெற்ற செல்வ நம்பிக்கும், அவதாரத் தலமான திருக்கோட்டியூரும், பொன்னும், முத்தும், இட்டுச் செய்த ஆபரணம் போலே சூடிக் கொடுத்த நாச்சியாரும், சீரணிந்த பாண்டியன்றன் நெஞ்சு தன்னில் துயக்கறமால் பரத்துவத்தைத் திறமாய்ச் செப்பி வாரணமேல் மதுரை வலம் வரவே வானின் மால் கருட வாகனனாய்த் தோன்றத் திருப்பல்லாண்டு பாடி வாழ்த்திய பெரியாழ்வாரும், அவதரித்த தலமாயும், வட பெருங்கோயிலுடையான் நித்ய வாஸம் செய்யும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரும், மாலுகந்தவாசிரியரான நம்மாழ்வார் அவதரிக்குமேற்றம் பெற்ற திருக்குருகூர்ப்புரியும், திருவாத வூரடிகளால் “பத்த ரெல்லாம் பார்மேற் சிவபுரம் போற் கொண்டாடு முத்தரகோச மங்கையூர்'” என்று போற்றிய திருவுத்தரகோச மங்கைத் தலத்தையும், அன்பர்க்கே யவதரிக்கு மாய னிற்க அருமறைகள் தமிழ் செய்தான் தாளே கொண்டு துன்பற்ற மதுர கவியாரைப் பெறும் பேறும் பெற்ற திருக்கோளூர் முதலான ஈரொன்பது திருமால் திருப்பதிகளையும் தன்னுட் கொண்டதும், அபிநவ கவிநாதனாகிய கம்ப நாட்டடிகள் வந்து துதிக்கின்ற நாடாயும் விளங்கி வருவது தென்பாண்டி நன்னாடு.

     அமிசசந்தேசம் என்னும் அரிய அழகிய தம் நூலில் திருவேங்கடநாதன் எனும் கவிவாதி சிங்கத் தேவன் பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

“தவத்தினால் விளங்கும் திருவாலவாயுடையரான பரமசிவனிடத் தினின்றும் தெய்வப் படைகளை யடைந்த பாண்டிய தேசத் தரசர்களுடைய பிரபாவத்தினால் தாங்கள் சிறையிலிருந்ததை நினைத்து பயமடைந்த மேகங்கள் காலத்தில் வருஷிப்பதால் நிறைந்த பயிர்களையுடையதும், குபேர பட்டணத்தைக் காட்டிலும் அதிகமான செல்வச் சிறப்புடையதும், யாகம், தானம், தவம் முதலிய புண்ணியங்களுக்கிருப்பிடமான பட்டணங்களினாலும், கிராமங்களாலும் அலங்கரிக்கப் பெற்றது பாண்டிய தேசம். பவழக்காடுகளுடன் கூடிய அந்நாட்டு எல்லையிலுள்ள ஆழி காட்டுத் தீயினாற் சூழ்ந்த காடு போலவும், ஸந்த்யா ராகத்தோடு கூடிய ஆகாசம் போலவும், சிந்தூரத்துடன் கூடிய யானை போலவும், பீதாம்பரத்தினால் ஸேவிக்கப்பட்ட நாராயணன் போலவும், மின்னலோடு கூடிய மேகம் போலவும், ஒரு சரீரத்துடன் கூடிய ஆண் பெண் உருவமான மிதுநம் போலவும் தோன்றும். பாண்டிய தேசத்துப் பெண்கள் முத்துக்களின் சூர்ணங்களினால் விளங்குகிற திலகத்தையுடையவர்களாகக் காணப் பெறுவர்.”

படித்தாயிற்றா? படிக்கும்போதே ஒரு நியாயமான சந்தேகம் வந்திருக்க வேண்டுமே? இந்த நடை இவனுக்கு வராததாயிற்றே, இம் மாதிரி கோர்வையாக நல்ல தமிழில் எழுத இவனுக்குத் தெரியாதே, யாராவது எழுதியதை நகல் எடுப்பதுதானே இவன் வழக்கம், இது யார் எழுதியதாக இருக்கும் என்றெல்லாம் சிந்தனை ஓடியிருக்குமே! இவன் என்றாவது சற்று ஸ்வாரஸ்யமாக எழுதிவிட மாட்டானா என்று விடாமல் வலைக்குள் வரும் சிலரில் ஓரிருவராவது “ஆஹா! இது பந்தல்குடியாரின் நடையல்லவா!” என சரியாக யூகித்திருப்பீர்களே! ஆம்! அவர் ஒரு நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரையின் ஒரு பகுதிதான் இதுவரை படித்தது. அது என்ன நூல்? அதற்கு முன்….

    இந்தப் பாண்டிய நாட்டின் சிறப்பைப் பலபடி எடுத்துரைத்த ப.ரெ. திருமலை ஐயங்கார் ஸ்வாமி விரிவுக்கஞ்சியோ என்னவோ சொல்ல மறந்தவைகளில் ஐப்பசி மூலத்துக்கு ஏற்றம் தந்தவர் அவதரித்ததால் இந்தப் பாண்டிய நாடு அடைந்த சிறப்பு, உன்னதத் துறவி விவேகாநந்தரை உலகெலாம் அறிய வைத்த மேன்மை, தமிழ்ச் சங்கம் வைத்துத் தமிழ் வளர்த்த பெருமை என்பவற்றோடு, எந்த நூலுக்கு முன்னுரை எழுதினாரோ, அந்த நூலின் ஆசிரியர், எவர் இந்த நூல் என்றில்லாமல் வைணவ சம்ப்ரதாய வடமொழி நூல்களிலே அனேகமாக ஒன்று விடாமல் தமிழ்ப் படுத்தி, திருவல்லிக்கேணித் தமிழ்ச் சங்கம் சிறந்தோங்கிடப் பணிபல செய்தாரோ அவர் பிறந்த மண்ணும் இந்தப் பாண்டிய நாட்டின் பகுதியாம் சேது நாட்டு சக்கரம் வாழும் நல்லூர் (இன்று அது சக்கரவாளநல்லூர்) என்பதையும் சொல்ல மறந்தாரே !

சரி! என்ன நூல்! யார் எழுதியது!

“மதியருண் மகிழ்ம ணங்கொண் மங்கலச் சங்க நாதம்
   பதியெனும் பரமர் தூப்புற் புனிதனா மொருவ னூதும்
   கதியினீ ருதவு நீரின் கதகநற் சதக முன்னூல்
   ததியர்செந் தமிழி சைக்கண் கேசவன் தெரியத் தந்தான்.”

“வேய்ங்குழ லோசை யென்கோ விடைமணிக் குரலி தென்கோ
    தீங்கவி யிரத மென்கோ திப்பியர்க் கமுத மென்கோ
    வேங்கட விமல னூட்டும் யாழ்நரம் பின்ப மென்கோ
    ஓங்களி யமல னீந்த வொலியருட் சதக நூலே.”

  ஆமாம்! ஸ்ரீ ஆர். கேசவ ஐயங்கார் தமிழ்ப் படுத்திய தயா சதகமாம் “ திருவருட்சதகமாலை”(27-1-1952ல் வெளியிடப் பட்டது) இங்கே இனி தொடரப் போவதற்கான கட்டியம்தான் இதுவரை படித்ததெல்லாம். ஏற்கனவே இங்கு ஒரு சில பாடல்களைப் பதிவு செய்திருந்தது சிலருக்கு நினைவிருக்கலாம். அடியேனுடைய கவனக் குறைவால் எங்கோ வைத்துவிட்டுத் தேடிக் கொண்டிருந்த அந்த நூல் நேற்று கையில் கிடைத்தது. மீண்டும் ஆரம்பிக்கும் போது படிக்குந் தோறும் பரவசமூட்டும் பந்தல்குடியாரின் முகவுரையுடனே நாளை முதல் துவங்குவேன். திருவருட்சதகமாலை உண்மையிலேயே “பெருக்கென வரப்பெறு கருப்பிர தவெள்ளம்”    

திருவருட்சதகம்

அநுசரசக்த்யாதி குணாமக்ரேஸர போத விரசிதாலோகாம்

ஸ்வாதீ நவ்ருஷகிரிசாம் ஸ்வயம் ப்ரபூதாம் ப்ரமாணயாமிதயாம்.

பின்னடைச் சத்தி யாதிப் பண்புநின் பாங்கு தாங்க

முன்னடைப் போத வெள்ளச் சுடருனக் கொளிதெ ளிக்க

நின்னயத் திருவ னென்றே நடைத்திரு விடப வெற்பன்

தன்மையொன்றுணர்த்து மாட்சித்தயையுனைத் தெரியக்கண்டேன்.

[சக்தி, பலம், ஐசுவரியம், வீரியம், தேசு என்னும் குணங்களைத் தனக்குப்பின் தொடரும் ஊழியக்காரர்களாகவும்,ஜ்ஞாநம் என்னும் குணம் தனக்கு முன்கையில் விளக்கை வைத்துக் கொண்டு வழிகாட்டிக் கொண்டு போகும் வெளிச்சத்தை உடையவளாயும்,வேங்கட வெற்பனைத் தனக்கு ஸ்வாதீநமாக உடையவளாயும், தானே பிரபுவாயும், தானே ஆவிர்பவிப்பாளாயும் உள்ள தயாதேவியே கதியென்று அவளைச் சரணம் புகுகின்றேன்.]

அபிநிகில லோகஸுசரித முஷ்டிந்தய துரிதமூர்ச்ச்நாஜுஷ்டம்

ஸஞ்ஜீவயது தயேமாமஞ்ஜ நகிரிநாத ரஞ்ஜநீபவதி. .12.

உள்ளுநல் லுலகு வாழக் கொள்ளுநல் லொழுக்க முற்றும்

கள்ளுமோர் சிறங்கை யாகக் குடித்தகம் தடித்த யர்ந்தே

உள்ளவோர் விரகி லாத வென்னுயிர் தயையு னக்காய்த்

தெள்ளருட் டேவ னாவித் தேவிநீ தெளிவிப் பாயே.

[அகில புவநங்களும் செய்த புண்ணியம் அனைத்தையும் ஒரு கையால் எடுத்து உறிஞ்சி விடக்கூடிய பாவங்களைப் புரிந்து அந்தப் பாப விஷமூர்ச்சை மிதமிஞ்சி ஏறியிருக்கும் என்னையும், அஞ்சநகிரிக்கு அதிபதியான அலர்மேல் மங்கை உறை மார்பனை ரஞ்சிப்பிக்கும் அவனது ஆவித்தேவியாகிய நீ என்னை உயர்த்தி எனது ஆத்மாவை உனதாகச் செய்யவேணும்.]

Technorati Tags: kesava Iyengar,thiruvarudsatakam

திருவருட்சதகமாலை

ஆத்தூர் சந்தானம் ஸ்வாமியின் பாதுகா சகஸ்ர மொழிபெயர்ப்பு மேலே உள்ளது.

திருவருட்சதகமாலை.


கமப்யநவதிம் வந்தே கருணா வருணாலயம்
வ்ருஷசைல தடஸ்தாநாம் ஸ்வயம் வ்யக்தி முபாகதம் .9.

செடித்தொட ரறுத்தெழு விழுத்தவர் வழுத்தும்
விடைக்கிரி தடத்தம ரடைக்கல மவர்க்கே
கொடைப்பெரு நடைப்புக ழுடைத்தனை விளக்கும்
படித்திக ழளப்பரு மருட்கடல் பணிந்தேன். .9.

{ கருணை யென்னும் குணத்தினால் நிரம்பிய வருணாலயம் என்கிற அளப்பரும் அருட்கடலாயும், திருவேங்கடமாமலையின் தடத்திலிருப்பவர்களுக்கு ஸ்வயம் வ்யக்தமாய் அணுகியவரும், இன்னார் இப்படிப்பட்டவர் என்று வருணிக்கக் கூடாதவருமான ஸ்ரீநிவாஸனைப் பணிகின்றேன்.}

அகிஞ்ச நநிதிம் ஸுதிமப வர்கத்ரிவர்கயோ :
அஞ்ஜநாத் ரீச்வரதயாம பிஷ்டௌமி நிரஞ்ஜநாம்.

கைம்முதலி லர்க்கொருக ரத்துறுநி திப்போல்
இம்மைநல னோடுதிரு வீடுநனி நல்கும்
அம்மைவரை யெம்மிறைவர் தம்மருளி னன்மைச்
செம்மைதெரி மும்மறையின் மெய்ம்மையிது ரைப்பேன். 10.

( கைம் முதலில்லாத பேதைகளும் வேறு கதியற்றவர்களுமான சரணம் அடைபவர்க்கு நிதி போன்றதும், அபவர்கமென்னும் மோக்ஷ புருஷார்த்தத்தையும் , திரிவர்க்கம் என்னும் அறம் பொருள் இன்ப புருஷார்த்தங்களையும் அளிப்பவளும், அஞ்ஜநம் என்கிற மாசு அடியோடு அல்லாதவளுமான அஞ்ஜநமலை யரசனுடைய தயையென்னும் தேவியைப் பல படியாகத் துதிக்க எண்ணுகிறேன். )

திருவருட்சதகமாலை

நிசாமயதுமாம் நீளாயத்போக படலைத்ருவம்

பாவிதம் ஸ்ரீநிவாஸஸ்ய பக்ததோ ஷேஷ்வதர்சநம்   8.

ஏகசர ணன்பரக மேதுமது காணா

வாகுதரு மாணிமறை யாணையன் விழிக்கோர்

போகுறும யக்களிபி ணைப்படல டைத்தே

ஈகைமிகு சீலநல நீளையெனை நோக்கும்.                    8.

 

யாருடைய போகமயக்குகளினால் பக்தர்களின் குற்றங்களைப் பார்க்க வொட்டாமல் ஸ்ரீநிவாஸனுடைய கண் மறைந்தது போல அவர் அக்குற்றங்களை அறவே நோக்காதது போல இருப்பாரோ அந்த நீளையென்னும் பிராட்டி அடியேனைத் தனது நீண்ட கண்களால் நோக்கி யருளவேண்டும்.

Technorati Tags: rajamragu thiruppadukamaalai

திருவருட்சதகமாலை கேசவ ஐயங்கார் முகவுரை

||ஸ்ரீ:||

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:

முகவுரை

வாழவுல கேழுமொரு வேதமுடி வள்ளல்

யாழினிசை விள்ளமுத வெள்ளமென நல்கும்

ஆழியொடு சங்கமில காதிபர னங்க

ளேழுமலை யண்ண லரு யோதியெழு வாமே.

                                                    தயாசதகம் (அருணூறு) என்ற இப்பனுவல் வேதாந்த தேசிகரால் ஸ்ரீநிவாஸப் பரம்பொருளாகிய திருவேங்கடமுடையான் திருவருள் விஷயமாய் வடமொழியில் அருளிச்செய்யப்பட்டது. இது வணக்கப் பதிகம், முதன்மைப் பதிகம், கற்புப்பதிகம், அடைவுப்பதிகம், உதவிப்பதிகம், சீலப்பதிகம், வீற்றுப்பதிகம், ஆற்றற்பதிகம், தோற்றப்பதிகம், பேற்றுப்பதிகம் என முறையே முக்கியப்பொருள் பொதியச் செய்ந்நன்றி விண்ணப்பப்பா, நூற்பயன் கூறும்பா, திருநாமப்பா, முதலிய மேலெண் பாக்களுடன் கணக்கால் நூற்றெட்டுத் திருவிருத்தங்கள் அமைந்துள்ள சந்தமிகும் பதிகம் பதிகமதாகிய பேரருள் சதகமாகும். முதற் பதிகம் அநுஷ்டுப்,இரண்டாம் பதிகம் ஆர்யை, மூன்றாம் பதிகம் ஔபச் சந்தஸிகம்,நான்காம் பதிகம் மாலிநீ, ஐந்தாம் பதிகம் மந்தாக்ராந்தை, ஆறாம் பதிகம் நர்த்தடகம், ஏழாம் பதிகம் சிகரிணீ, எட்டாம் பதிகம் ஹரிணீ, ஒன்பதாம் பதிகம் ப்ருத்வீ, பத்தாம் பதிகம் ஸிம் ஹோந்நதை என்னும் விருத்தங்களிலும் , மேலெண் பாக்கள் ஸிம் ஹோந்நதை, மாலிநீ, சார்த்தூல விக்ரீடிதம் என்னும் விருத்தங்களிலும் யாக்கப் பெற்று, ஓசை யுயர்த்துப் பொருள் பொதிந்து கவி நலந்திகழும் திருவருணூறிதாகும். ஊன்றிப் பரவி யொக்க நடக்கும் கவியினழகு ஒப்பற்ற தென்பது மிகையாகாது. சிகரிணீ, ஹரிணீ என்னும் விருத்தங்களில் மாக்கவிஞர்கள் பலரும், வருந்தியே நடந்துள்ளார்கள். கிந்ந : கிந்நச்சிக ரிஷு கதம் நியஸ்கந்தாஸி என்றும் சகித ஹரிணீ ப்ரேக்ஷணா என்றும் அக்குறிப்பை ஒருவாறு சுட்டியுள்ளார்கள். இத்திருச் சதகத்து அவை சீர்மல்கும் பெற்றி நோக்கியே களிகூரற் பாலது. ஆர்வத்தருளும் பொருளின் பொதிவுக் கேற்பக்கூறும் சொல்லும் கருடகதிபோல் வட்டமிட்டுச் சூழ்ந்தெழுமாறே ஒலிநயமும் ஒளிமிளிர்வும் ஒன்றிப் பொலியும் சீர்த்தி புலவர்க்குக் கண்கூடேயாம்.சேகாநுப் ராஸத்து நர்த்தடகம் பேரெழில்காட்டும் திருவிருத்தமொன்றை இங்கு எடுத்துக் காட்டுவாம்.

ம்ருது ஹ்ருதயேதயே ம்ருதித காமஹிதே மஹிதே

த்ருதவிபுதே புதேஷுவித் தாத்மதுரே மதுரே

வ்ருஷகிரி ஸார்வபௌவ் மதயி தேமயிதே மஹதீம்

புவகநிதே நிதேஹி பவமூல ஹராம் லஹரீம்.

சொற்றிருவும் பொருட்டிருவும் ஒக்கப் பொலியும் திருமறையே ‘தயாசதகம்.’

      அருளின்வடிவளேதருமவரும்பயனாகியதிருமகள்என்பாள்.அவள்தனிக்கேள்வனே

ஸ்ரீநிவாஸன். மறை புகல் என்னும் மறைமுடித் தருமமும் அதன் அரும்பயனும் அனைவர்க் கும் அம்மையப்பராகிய அத்திப்பிய தம்பதியாரே ஆவர். திருக்கலந்த மார்பனே அருள் கலந்த  ஆளரி. அருண்மை திருமாட்சி. ஆண்மை அரிமாட்சி. ஒப்புயர்வற்ற ஆண்மையும் ஒப்புயர்வற்ற அருண்மையும் பதிபத்தினியராய் எண்பெருக்கந் நலத்திணை பிரியா  தொன்றி  நின்ற உயர் நிலையே பரத்துவ நிலை. அந்நிலை ஸர்வ சரீரப் பொருள் ஒன்றுக்கே உறும். ஆதலின் ஸர்வ சரீரப் பொருள் என்றதே பரம்பொருள். தனதுடம்பாகிய உலகத்துக்குத் தானே ஓருயிராய் விளங்கும் பெற்றியதே அஃதாம். அதன் உடம்பென்றே அவரப் பொருள்யாவும் பொருளாகும். அஃதே அவற்றின் தன்மை. ஆதலின் உலகனைத்தையும் உடம்பென ஆண்டு காக்கும் இயல்புடைய தத்துவமே பரதத்துவமாகும். அதன் ஆணை காத்து அதனடிக் கீழமர்ந்து புகுந்து காப்புப் பெறும் தத்துவமே அவரதத்துவமாகும். காக்கும் இறையின் குணங்கட்கு இறைமை சான்ற திருக்குணமே அருட்குணமாம். அத்தகைப் பேரருள் பொதிந்து விளங்கும் இயல்வினனாகிய பெருந்தகையாளனே திருப்பரன் என்றதே இப்பேராசிரியர் இச்சதகத்துத் தேறியதோர் திண்ணம். இதை 53, 61, 68, 69 முதலிய திருவிருத்தங்களை நோக்கிக் கண்டு  கொள்க. ஸர்வசரீரியாகிய இறைப் பொருட்கே அருள் என்றது இறைக்குணமாக கூறும். ஸர்வ சரீரியிடத்தே அருள் என்ற திருக்குணம் அளவு கடந்தும் வாசியற்றும் பொதிந்து விளங்கும்.  அத்திருக்குணங் கொண்டே ஸர்வ சரீரியாகிய திருப்பரன் தன் சரீரமாகிய உயிரனைத்தையும் தன்கண் ஒன்றச் செய்து தன்னையே யொக்கச் சமன் செய்விக்கும் தனிப் பெரு வள்ளலாய்த் திகழ்வான். அபயமளிக்கும் வள்ளலே அண்ணல். அவனே பரன். பரன் அபயமளித்துக் காப்பான். அவரன் சரணம் புகுந்து காப்புப் பெறுவான். அத்தகைப் பேரருளாளனே திருப்பரன். அவனே காரணனாகும் நாரணனென்பான். அவன் நின்று விளங்கும் மலையும் நாரண மலையாம். வேங்கடமலை, வேதமலை, சேடமலை, அஞ்சனமலை, திருமலை, சிங்கமலை, ஏழுமலை, விடபமலை, நெடியோன்மலை, அண்ணல்மலை முதலிய  திருநாமங்கள்  அந்நாரண மலைக்குள்ளன. திருவரியே மலையப்பன் விஷ்ணு : பர்வதா நாமதிபதி : கிரிஷ்டா: யஸ்யோருஷு த்ரிஷு விக்ரமணேஷு என்று மறை தானே அறையா நின்றது. பரத்துவம் விளங்கும் மலையாதலின் திருமலையொன்றே நாரணமலை, வேதமலை என்னப்படும். வாக்கியத்தை நோக்க நாரணமலையென்றும், வாசகத்தை நோக்க வேதமலையென்றும் ஓதப் பெறும். ஆதலின் மலை என்ற சொல் திருவேங்கடத்தையும் , மலையப்பன் என்ற சொல் திருவேங்கடமுடையானையும் உணர்த்தா நின்றன. பிரணவமே வாசகம். நெடியோனே வாச்சியன். அவனே ஸ்ரீநிவாஸன். அஃதோர்ந்துணர்க.

    இறுக்கமே ஆண்மை. உருக்கமே அருண்மை. ஆண்மையிறைமை இறுக்கமாகும். அஃதே கோன்மை. ஸத்யா ததிக்ராந்தம் ஹநிஷ்யாமி ஸபாந்தவம். (மெய்ந்நெறி கடந்தாரைக் கிளையுடன் களைந்திடுவேன்.) என்று இறுகுமதே அஃதாம். பெண்மை யிறைமை இரக்கமாகும். அஃதே அருண்மை கார்யம் கருண மார்யேண நகச்சிந் நாபராத்யதி. (வழுப்பாடில்லார் எவருமிலர். இரங்கி அருள் செய்தலே ஆரியரின் கடமைப்பாடாகும்) என்று உருகுமதே அஃதாம். இறைமைக்கே இறுக்கமும், உருக்கமும் உற்றனவாகும். இரண்டும் அளவு கடந்து முழுதொன்ற நின்ற மறைப் பொருளே இறைப்பொருள். ஆண்மைத் தலைமைப் பொருள் அரி. அவனே புருடோத்தம நம்பி. பெண்மைத் தலைமைப் பொருள் திரு. அவளே நாரியுத்தமை, நங்கை. நம்பியும் நங்கையும் எக்காலும் எந்நிலையிலும் பிரியகில்லார். பிரித்து நிலையில்லை. அத்தகைய பிரியா நிலையே இறைநிலை. ஒன்றையொன்று அவாவித் தழுவிக் கொண்டே நிற்கும். திரு நங்கையைக் கொம்பென நோக்கும் நம்பியே குரிசில். அரி நம்பியைக் குரிசிலென நோக்கும் திரு நங்கையே கொம்பு. கொம்பும் (அருண்மையும்) குரிசிலும் (ஆண்மையும்) ஒன்றிப் பம்பிய பெருமாட்சியே மறைமுடி. நல்லன்பர்க் கருளும் திருக்காட்சி. இச்சதகத்து 84ம் திருவிருத்தத்தை நோக்குக. அவ்விருமையின் ஒருமையென்னும் திருமணமொன்று நோற்றுப் புரிவித்த வித்தகனே விசுவாமித்திரன் (உலகுக்கன்பன்) என்பான். அவ்விருமையின் ஒருமையே ஒருமையாகும். “கோலமலர்ப் பாவைக் கன்பாகிய வென்னன்பேயோ” என்றதே அது. அவ்வொருமையே விசிட்ட வொருமை. முரண்பாடு அறும் ஒருமை அஃதொன்றே. அஃதே பேரன்பினொருமை. அந்தணரந்திய ரெல்லையினின்ற அனைத்துலகத்தையும் வாசியின்றி நலம்பெற வாழ்விக்கும் ஒருமை அஃதேயாம். “ஸ்ரீநிவாஸன்” என்பது அவ்வொன்றின் திருநாமம். அஃதே பரம்பொருள். அப்பொருள் சுரக்கும் திருவே அருள். ஸ்ரீநிவாஸன் திருவருளின் நீர்மையைக் கலக்கமறத் தெளிவித் தருளிய பேராசிரியரே வேதாந்த தேசிகர்.அவ்வொருமையும் அந்நீர்மையும் ஒக்கத்தெளிக்கும் கதகமே இத்தயாசதகமாகும். வேறுபாடுகள் மிகுந்துள்ள அவ்வுலகம் முரண்பாடற்றுப் பேரன்பு நெறியாகும் மறைபுகனெறிக்கண் திருப்பரனடிக் கீழமர்ந்து புகுந்து அடியாராகி அவ்வடியாரெனும் உறவில் ஒக்கக் கலந்து துறவின்கண் தொண்டு பூண்டு இருமையும் வழுவாது நல் வாழ்வுற்று மகிழுமாறு மறைமுடித் தேசிகனார் இத் திரு வருட்சதகத்தைப் பணித்துள்ளார். திருவருளின் பணியென்றே இதை ஒருவாறு தமிழ் செய்துள்ளோம். முதநூலின் கருத்தையும் குறிப்பையும் விரித்து விளக்கும் முறையில் இது செய்யப் பெற்றுள்ளது. திருவேங்கடமுடையான் உகந்தருள்வானாக். திருவருள் பொலிக ! திருவருட்சதகம் பொலிக !

ஆழிமா மாதுடன்

வாழுமா வேங்கடத்

தாழியா னாரருள்

வாழியாழ் வார்களே.

                         கேசவய்யங்கார்.

Technorati Tags: kesava Iyengar,desika sthothram,daya satakam