செவ்வாய், 24 ஜனவரி, 2023

வால்மீகி ராமாயணம்–உத்தரகாண்டம் 26

நாற்பத்திரண்டாவது ஸர்க்கம்.

(மறுநாள் ஶ்ரீராமபிரான் ஸபைக்கு எழுந்தருளல்)

      இவ்வாறு ஶ்ரீராமபிரான் பட்டாபிஷேக மஹோத்ஸவத்தைக் கண்டருளிய பின்பு, முதல் தினத்தை முனிவர்களுடன் பேசிப் பொழுது போக்கி, அன்று ராத்திரி அந்தப்புரத்தில் நித்திரை கொண்டனன். அன்றிரவு கழித்து விடியற்காலையில் ஶ்ரீராமபிரானைத் திருப்பள்ளி எழுமாறு, சுப்ரபாதம் சொல்லிப் போற்றிப் புகழும் துதிபாடகர்கள் ராஜமாளிகை வாயிலில் வந்து கூடி நின்றார்கள். அவர்கள் நன்கு சிக்ஷிக்கப்பட்ட கின்னரர்கள் போல இனிமையான குரல்களை உடையவர்களாகப் பின்வருமாறு துதித்தனர்.

वीर सौम्य विबुत्यस्व कौसल्या प्रीतिवर्धन ।
जगद्धि सर्वं स्वपितित्वयि सुप्ते नराधिप ॥

வீர ஸௌம்ய விபுத்யஸ்வ கௌஸல்யா ப்ரீதிவர்தன|
ஜகத்தி ஸர்வம் ஸ்வபிதி த்வயி ஸபதே நராதிப||

        ஹே வீரனே! அழகியவனே! கௌஸல்யாதேவிக்கு ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவனே! பிரஜாநாதனே! நீ துயிலெழுந்து வரவேண்டும். நீ கண்ணுறங்கினால் உலகமனைத்துமே உறங்கிவிடுமே! என்றும், உனது பராக்கிரமம் விஷ்ணுவுக்கு நிகரானது, உனது அழகு அச்விநீ தேவதைகளுடையது போன்றது, அறிவினால் நீ பிரஹஸ்பதிக்குச் சமமானவன், நீ பூமியைப் போன்ற பொறுமையுள்ளவன், உனது தேஹகாந்தி சூரியனுடையது போன்றது, வாயு போன்ற கதியையுள்ளவன் நீ, ஸமுத்திரம் போன்ற காம்பீர்ய முடையவன் நீ, மலை போன்று அசைக்க முடியாதவன், சந்திரன் போன்று இனிமையாகக் காணத்தக்கவன், இதற்கு முன்பு, உன்னைப்போன்று, அசைக்க முடியாதவர்களாயும், ஜனங்களிடத்தில் மிக்க அன்பு பூண்டவர்களாயும், தர்மநிஷ்டர்களாயுமுள்ள அரசர்கள் இருந்ததில்லை என்றும்,

        ஹே புருஷ ச்ரேஷ்ட! உன்னைக் கீர்த்தி என்றும் விட்டகலாது, லக்ஷ்மியும் உன்னிடத்தில் நித்யமாக வஸிப்பாள், அடக்கமும் தர்மமும் என்றுமே உன்னை விட்டு அகலாமலிருக்கும் என்றும்,

        இப்படியாகத் துதிக்கப்பட்ட ராகவன், வெண்பட்டுமயமான ஹம்ஸதூலிகா மஞ்சத்திலிருந்து, நாகத்தணையில் துயிலெழும் நாராயணனைப் போல் எழுந்து, காலைக்கடன்களை முடித்துக்கொண்டு, பகவத்ஸந்நிதியை அடைந்து, அங்கு இக்ஷ்வாகு குலதேவதையைப் பூஜித்து, பித்ருக் கடன்களையும் முடித்துக்கொண்டு, பிராம்மணர்களையும் தானம் முதலியவற்றால் திருப்தி செய்வித்து, அங்கிருந்து பரிஜனங்கள் மந்திரிகள் புடைசூழ ஆஸ்தான மண்டபத்தை அடைந்தான்.

        ஶ்ரீராகவன் அங்கு வந்து அமர்ந்தவுடன், வஸிஷ்டர் முதலான மகரிஷிகளும், ஸாமந்த ராஜாக்களும் இந்திரனைச் சூழ்ந்து அமர்ந்துள்ள தேவர்கள் போன்று அமர்ந்தனர். ஶ்ரீராமனது அருகில், பரத லக்ஷ்மண சத்துருக்னர்கள், யாகத்தில் மூன்று வேதங்கள் விளங்குவதைப் போன்று விளங்கினர். ஸுக்ரீவன் முதலான இருபது வானர வீரர்கள் (இஷ்டப்படி உருமாறக்கூடியவர்கள்) சூழ்ந்து அமர்ந்தனர். விபீஷணனும் தனது நான்கு மந்திரிகளுடன் அமர்ந்தான்.

        இப்படி விளங்கும் இந்த ஸபையானது தேவேந்திரனுடைய ஸபையைக் காட்டிலும் மேலானதாகக் காணப்பட்டது. பலரும் பலவிதங்களான புண்ணியக் கதைகளை, ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டும் கேட்டுக் கொண்டும் இருந்தனர்.    

ஞாயிறு, 22 ஜனவரி, 2023

ராமாயணம்–உத்தரகாண்டம் 25

நாற்பத்தோராவது ஸர்க்கம்


[பிரம்மதேவனுடைய கரஸ்பர்சத்தால் வாயுகுமாரன்
உயிர்பெறுவது
, தேவர்கள் வரமளித்தல் முதலியன.)

·
ஸகல தேவர்களுடன் கூடின பிரம்மதேவன் தன்முன் வந்து நிற்பதைக் கண்ட வாயுதேவன், உடனே எழுந்து அவரை வணங்கிக் குழந்தையைக் கையிலேந்தியவனாய் அவர்முன் நின்றான். வேத வித்தான அந்தப் பிரம்மதேவர், தமது வலக் கையினால் அந்தக் குழந்தையைத் தொட்டார். உடனே அந்தக் குழந்தை வாடிய பயிர் ஜலத்தால் நனைக்கப்பட்டவுடன் நிமிர்வது போலத் துள்ளி எழுந்தது. உயிர் பெற்றெழுந்த குமாரனைக் கண்டு மகிழ்ந்த வாயுவும் தன்னுள் அடக்கி வைத்திருந்த தனது கதியை வெளிப்படுத்தினான். தத்க்ஷணமே ஸகல ஜீவராசிகளும் பழையபடித் தம்நிலையை அடைந்து மகிழ்ந்தன.

அப்பொழுது பிரம்மதேவன் ஸகல தேவர்களையும் பார்த்து, “ஓ தேவர்களே! இந்தக் குமாரனால் உங்களுக்கு ஆகவேண்டிய காரியங்கள் பிற்காலத்தில் பல உள்ளன. ஆகவே நாம் அளைவரும் இப்பொழுது இந்த வாயுதேவனின் பிரீதியின்பொருட்டு இந்தக்குழந்தைக்கு வேண்டிய வரங்களை அளிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்.

அது கேட்ட இந்திரன் பிரீதியடைந்தவனாகத் தன் கழுத்திலுள்ள பொற்றாமரை மாலையைக் கழற்றிக் குழந்தையின் கழுத்தில் அணிவித்து, 'எனது வஜ்ராயுதத்தினால் அடிக்கப்பட்ட இவனுடைய ஹநுவானது சூம்பிப்போனபடியால் இதுமுதல் இவன் “ஹநுமான்” என்ற பெயராலே அழைக்கப்படட்டும்' என்றும், 'இனி இவனுக்கு ஒருபொழுதும் இந்த என் வஜ்ராயுதத்தினால் மரணம் உண்டாகாது' என்றும் வரமளித்தான். பிறகு சூரியன், 'நான் எனது கிரணங்களில் நூற்றில் ஒரு பாகத்தை இவனுக்கு அளிப்பேன். மேலும் இவன் பருவ வயதையடைந்தவுடன் இவனுக்கு ஸகல கலைகளையும் போதிப்பேன். இவனுக்குச் சமனான சாஸ்திரஜ்ஞன் இவ்வுலகில் வேறொருவனும் இல்லை என்னலாம்படிச் செய்வேன்' என்று வரம் தந்தான். வருணன், 'எனது பாசக்கயிற்றினாலோ, தண்ணீரினாலோ, இவனுக்கு மரணம் உண்டாகாது' எனக் கூறினான். காலதண்டத்தினால் வதம் உண்டாகாமையையும், எப்பொழுதும் ஆரோக்கியத்துடனேயே இருக்கும் தன்மையும் யமன் வரமாக அளித்தான். தனதனான குபேரன், மனம் மகிழ்ந்தவனாக யுத்தத்தில் இளைப்புறாமையையும், தனது கதாயுதத்தினால் போரில் சாவாமையையும், அளித்துத் தன்னாலும் தனது ஆயுதங்களாலும் பிராணபயம் இல்லாதபடிக்கு வரமளித்தான்.

அப்படியே சிவபெருமானும் பிரீதராய்த் தமது சூலாயுதத்தினாலும் பாசுபதாஸ்திரத்தினாலும் மற்றவற்றினாலும் மரணமில்லாதவாறு உயர்ந்த வரங்களை அநுமனுக்கு அளித்தார். இவற்றைச் செவி மடுத்து மகிழ்ந்த பிரம்மதேவரும், ‘பிரபல மகரிஷிகளின் சாபங்களாலும், பிரம்மாஸ்திரம் முதலிய வற்றாலும் இவனுக்குச் சாவு உண்டாகாது. நீண்ட ஆயுள் பெற்று இவன் பெருமையுடன் வாழ்வானாக' என்று வரமளித்தார். சிற்பிகளுள் சிறந்த விச்வகர்மாவும், 'என்னால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட சிறந்த அஸ்திரங்களாலும் இவன் கொல்லப்படமாட்டான். இவன் திறத்தில் அவை செயலற்றவையாக ஆகும். மேலும் இவன் சிரஞ்ஜீவியுமாக இருக்கக்கடவன்' என்ற வரத்தை அளித்தான்.

பிறகு பிரம்மதேவர், வாயுவைப் பார்த்து, 'ஹே வாயுதேவனே! உனது குமாரன் எதிரிகளை அழிப்பவனும், மித்திரர்களை மகிழ்விப்பவனுமாகி எவராலும் வெல்வதற்கு அரியனாவான். மேலும் இவன் நினைத்தபடி உருவமெடுக்க வல்லவனும், இஷ்டப்பட்ட இடங்களுக்குச் செல்ல வல்லவனும், எங்கும் தடையின்றித் தாவவும் செல்லவும் சக்தி படைத்தவனுமாகி மிகவும் புகழ் பெற்று விளங்குவான். ராவணன் அழியவும், ஸ்ரீராமன் மனம் மகிழவும் காரணமான மிகப் பெரிய போரில், மிகப் போற்றத்தக்க காரியங்களைச் செய்து வெற்றிவீரனாக விளங்குவான்” என்று கூறி, வாயுவினிடம் விடைபெற்றுத் தேவர் குழாங்களுடன் தமது இருப்பிடம் சென்றார்.

பிறகு வாயுதேவன் குமாரனை எடுத்துக்கொண்டு இல்லஞ் சென்று, அஞ்ஜனாதேவியிடம் அளித்து, அவனுக்குக் கிடைத்த வரங்களையும் கூறி, ஸந்தோஷத்துடன் அவளிடம் விடைபெற்றுச் சென்றான்.
இப்படி இருக்கும்பொழுது, ஹநுமான் பலம் மிக்கவனாகி, எவரையும் மதிக்காமல், மகரிஷிகளின் ஆச்ரமத்தில் புகுந்து அவர்களுடைய பாண்டங்களையும், யாக உபகரணங்களையும் நாசம் செய்து அவர்களுக்கு உபத்திரவம் செய்து வந்தான். இவனால் அல்லற்பட்ட ரிஷிகள், பிரம்மாவினால் கொடுக்கப்பட்ட வரத்தினால் இவன் தண்டிக்கத் தகாதவனென உணர்ந்து, அவன் செய்யும் தீமைகளைத் தம்மால் கூடுமான அளவு பொறுத்து, வாயு தேவனிடமும் கேஸரியினிடமும் அதனைத் தெரிவித்தனர்.

ஸ்ரீராமசந்திர! இந்த ஹநுமான், அவர்கள் அறிவுரைகூறித் தடுத்தும் கேளாமல், அளவுகடந்து தீங்கு இழைக்கப் புகுந்தமை கண்டு, பிறகு அங்கிரஸ் என்ற ரிஷியின் வம்சத்தில் தோன்றிய முனிவர்கள் முனிந்து சபிக்கலாயினர். இருப்பினும் அவர்கள், அதிகமாகக் கோபப்படாமல், “ஹே வானர! நீ எந்த பலத்தைத் துணையாகக் கொண்டு எங்களை இப்படி ஹிம்ஸிக்கிறாயோ அந்த பலத்தை நீ எங்கள் சாபத்தினால் மயக்கமடைந்தவனாகி, உணரச் சக்தியற்றவனாகுக. யாவரேனும் உனது பலத்தை எடுத்துக் கூறிப் புகழ்ந்து போற்றி உனக்கு அறிவுறுத்துவாராயின் அப்பொழுதே உனக்கு அந்த பலம் விருத்தியடையக்கடவது" என்று சாபமிட்டனர். பிறகு மாருதி தனது வலிமையொழியப் பெற்றவனாகி,. மறுபடியும் அந்த ஆச்ரமங்களிலேயே அடக்கமுடையவனாக ஸஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

பிறகு ரிக்ஷரஜஸ் என்ற ஒரு வானர அரசன் இருந்தன். அவன் மிக்க பராக்கிரமசாலியாக விளங்கினான். அவனது குமாரர்கள் வாலி ஸுக்ரீவன் என்பவர்கள். ரிக்ஷரஜஸ் இறந்த பிறகு வாலி அரச னானான். ஸுக்ரீவன் இளவரசனானான். ஸுக்ரீவனுக்கும் மாருதிக்கும் இளமை முதலே நட்பு உண்டாகி இருந்தது. அது நெருப்புக்கும் காற்றுக்கும் இருப்பது போன்று இருந்தது. இந்த மாருதி சாபவசத்தால் தன் சக்தியை அறியாமல் இருந்த காரணத்தால்தான், வாலி ஸுக்ரீவ விரோத காலத்தில், வாலிக்குப் பயந்து ஸுக்ரீவன் அல்லல்பட்டுத் திரிந்தபோதும் வாலியை எதிர்க்காமல் இருந்தான். இதுதான் காரணம் வாலியை எதிர்க்காமலிருந்ததற்கு.

ஶ்ரீராம! நீ கூறியபடி பராக்கிரமம், உத்ஸாகம், புத்தி, பிரதாபம், நீதி, வலிமை, சாதுர்யம் ஆகியவற்றில் ஹநுமானைவிட அதிக்ரமித்தவன் இவ்வுலகினில் யாருமில்லை. மேலும், இவன் சூரியபகவானிடம் வியாகரணம் படிக்க விரும்பி அவன் உதிக்கும்பொழுது அவன்முன் நின்றுகொண்டு, அவன் மேற்குத் திசையில் அஸ்தமனமாகும்வரை அவனை நோக்கிக்கொண்டே பின்பக்கமாகவே சென்றுகொண்டு பாடம் கேட்டான். வியாகரண ஸூத்ரங்கள், விருத்தி, வார்த்திகம், பாஷ்யம் முதலியவற்றைக் கசடறக் கற்றான். சாஸ்திரங்களிலோ, பாண்டித்யத்திலோ சந்தஸ் சாஸ்திரங்களிலோ இதர க்ரந்தங்களிலோ தபஸ்ஸிலோ இவனை எதிர்ப்பவர்கள் இவ்வுலகிலோ மேலுலகிலோ யாரும் இல்லை. இவன் ஒன்பது வியாகரண சாஸ்திரங்களையும் நன்கறிந்தவன். ஶ்ரீராம! இவன் உனது அனுக்ரஹத்தால் வருங்காலத்தில் பிரம்மாவாகக்கூட ஆகப்போகிறவன். மஹாப்பிரளய காலத்தில் பூமியை விழுங்க நினைக்கும் ஸமுத்திரத்திற்கும், உலகைக் கொளுத்த முயலும் அக்கினிக்கும், பிரஜைகளை ஸம்ஹரிக்கும் காலதேவனுக்கும் எதிரியாக யாரும் எப்படி இருக்கமுடியாதோ அப்படியே இவனுக்கும் எதிரியாக யாரும் நிற்க முடியாது.

ஹே! ரகுப்ரவீர! இந்த அனுமனைப்போலவே ஸுக்ரீவன், மைந்தன், த்வீவிதன், நீலன், அங்கதன், ரம்பன் முதலான மேன்மை பெற்ற வானர வீரர்களும் உன் ஸஹாயத்தின் பொருட்டு தேவதைகளால் ஸ்ருஷ்டிக்கப் பட்டவர்கள். சிறந்த பலசாலிகளான இவர்கள் அனைவரும் ராவண வதம் காரணமாகப் பூமியில் வந்து பிறந்த தேவர்களேயன்றி வேறல்லர்.

ஹே ஶ்ரீரகுகுலதிலக! ஶ்ரீராம! நீ கேட்டதற்கு இணங்க, அனுமானுடையதான பால்யம் முதலான வரலாறு என்னால் கூறப்பட்டது என்று அகஸ்திய முனிவர் கூறி முடித்தார்.

அநுமானின் வரலாற்றைக் கேட்ட ஶ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன், மற்றுமுள்ள வானரர்களும் ராக்ஷஸர்களும் மிகவும் ஆச்சர்யத்தை அடைந்தனர்.

பிறகு அகஸ்தியர் தமக்கு விடையளிக்க வேண்ட, ஶ்ரீராமர், “தங்களுடைய தரிசனத்தால் நான் தன்யனானேன். என் பித்ருக்களும் த்ருப்தர்களானார்கள். தாங்கள் செல்ல விரும்புகிறீர்கள். அடியேனுடைய ப்ரார்த்தனை ஒன்றுண்டு. -- அதாவது லோகக்ஷேமார்த்தமாக நான் யாகங்களைச் செய்ய விரும்பியுள்ளேன். எனது பிரார்த்தனைக்கிணங்கத் தாங்கள் ஸதஸ்யர்களாக எழுந்தருளியிருந்து, அவற்றைப் பூர்த்தி செய்வித்து அனுக்ரஹிக்க வேண்டுகிறேன். இது எனது பிரார்த்தனை.” என்று விண்ணப்பித்தார்.

இதைக்கேட்ட அகஸ்தியர் முதலான முனிவர்கள் எல்லாரும், “அப்படியே” என்று அங்கீகரித்து விடைபெற்றுச் சென்றனர்.

மகரிஷிகள் சென்றதும், அஸ்தமன வேளை நெருங்கிவிட்டதால், ஶ்ரீராமனும் அங்கிருந்து அனைவருக்கும் விடைகொடுத்து அனுப்பிவிட்டுத் தாமும் ஸந்த்யோபாஸனம் செய்யச் சென்றார்.

புதன், 18 ஜனவரி, 2023

ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 24

நாற்பதாவது ஸர்க்கம்
(ஸ்ரீராமன் ஹநுமானைப்பற்றிக் கேட்க அகஸ்தியர் கூறுவது)


        இவ்வளவும் கூறக் கேட்ட ஸ்ரீராமசந்திரன், அகஸ்திய முனிவரைப் பார்த்துப் பின்வருமாறு கேட்டார்- "முனிவர்பெருமானே! வாலியினுடையதும் ராவணனுடையதுமான வலிமைகள் மிகமிக உயர்ந்தவையாக உள்ளன. ஆயினும் இவையனைத்தும், ஹனுமானுடைய பராக்கிரமத்திற்கு இணையாகாதவை என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் சௌர்யம், ஸாமர்த்தியம், பலம், தைர்யம், அறிவு, நேர்மையாக நடப்பது, ஆகிய அனைத்தும் ஹனுமானிடம் குடிகொண்டிருந்தன. நூறு யோஜனை அகன்றுள்ள ஸமுத்திரத்தைக் கண்டு வாளரப்படை அதைத் தாண்டும் விஷயத்தில் கலக்கமுற்றிருந்த பொழுது, அதைச் சமாதானப்படுத்தி, கடலைக் கடந்து, இலங்கைக்குச் சென்று, ஸீதையைக் கண்டு ஸமாச்வாஸப்படுததியும், ராவணனுடைய குமாரன், சேனாபதி, மந்திரி குமாரர்கள், வீரர்கள் முதலானோரைக் கொன்றும், ராவணனுடன் ஸம்பாஷித்தும், இலங்கையைத் தீக்கிரையாக்கித் திரும்பி வந்தான். இவையனைத்தும் அவன் ஒருவனாலேயே செய்யப்பட்டதென்பதும் நாம் அறிந்ததே. மேலும், நடை பெற்ற யுத்தத்தில், இவனது வீரச் செயலுக்கு ஒப்பானதாக, காலனுடையவோ, இந்திரனுடையவோ குபேரனுடையவோ ஏன்? விஷ்ணுவினுடைய வீரதீரச் செய்கையோகூட முன்பு இருந்ததில்லை. இந்த மஹாநுபாவனான ஹநுமானுடைய வீரதீரச் செய்கைகளாலேயே, லக்ஷ்மணனை உயிருடன் பெற்றேன். ஸீதாதேவியைத் திரும்பப் பெற்றேன், ராஜ்யத்தையும் அடைந்து இப்பொழுது ஸுகமாகத் தேவரீர் போன்ற மஹான்களுடன் ஸம்பாஷித்துக் கொண்டும் இருக்கிறேன். இப்படிப்பட்ட மாவீரனான ஹநுமான், ஸுக்ரீவனுக்கு நண்பனாக இருந்துகொண்டும், ஏன் அவனுடைய விரோதியான வாலியை, நண்பனுக்கு உதவி செய்யும் நோக்கத்துடன் வதம் செய்யாமல் இருந்தான். அப்பொழுது தனது வலிமையைத் தான் அறிந்துகொள்ளாமல் இருந்தானோ? இவ்விஷயத்தில் அடியேனுக்கு உண்டாகியிருக்கும் ஸம்சயத்தைப் போக்கியருளவேண்டும்'' என்று.

        அதற்குத் தென் திசைவாழ்முனிவரான அகஸ்தியர், ஹநுமான் முன்பாகவே ஸ்ரீராமபிரானிடம் கூறியது -"ஶ்ரீ ராமசந்திர! நீ கூறியபடி பலத்தினும் செய்கையிலும் புத்தியிலும் ஹநுமானுக்கு நிகரானவர் ஒருவரும் இலர். ஆனால் மிகப் பெரிய சாபத்தினால் அவன் தனது வலிமையை அறியாமலிருந்தான், இவனது பால்யச் செயல் இவனுக்கு இப்படிப்பட்ட சாபத்தைப் பெறச் செய்தது, இவன் அறியாமலே ரிஷிகளால் இடப்பட்ட சாபம் இது. நீ விரும்புகிற படியால் கூறுகிறேன். ஸாவதானமாகக் கேட்பாயாக -

        சூரியனுடைய அருளினால் ஸ்வர்ணமயமாகச் செய்யப்பட்ட மலை ஸுமேரு என்பது. அதை ஆட்சி செய்து வந்தான் கேஸரீ" என்பவன். மனைவி அஞ்ஜனை என்பவன். அவள் வாயுதேவனுடைய அருளினால் ஓர் ஆண்குழந்தையைப் பெற்றாள். அது ஸ்வர்ணம் போல வர்ணமுடையதாக இருந்தது. அதை ஓரிடத்தில் விட்டுவிட்டுத் தாயான அஞ்ஜனாதேவி பழங்களை எடுத்துவரக் காட்டிற்குள் சென்றாள். சிறிது நேரத்தில் பசியெடுத்த குழந்தை, தாயாரைப் பக்கத்தில் காணாததால் அழுதது. பசிமேலீட்டால் அழும் அது, அப்பொழுதே உதித்துக் கொண்டிருக்கும் இளஞ் சிவப்பு நிறமுள்ள சூரியனைக் கண்டது. அது ஒரு கனியென்று நினைத்து, அதைப் பறித்துத் தின்னுமவாவுடன் சூரியனை நோக்கிப் பாய்ந்து சென்றது. சூரியனை நோக்கிச் சென்ற இந்தக் குழந்தையைக் கண்ட தேவர்கள் யக்ஷர்கள் தானவர்கள் முதலானோர் ஆச்சரியம் அடைந்தனர். மேலும் அவர்கள், 'இது செல்லும் வேகத்தைப் பார்த்தால், வாயு கருடன் மனம் இவைகள்கூட இதற்குச் சமமாகாதன போலுள்ளதே! இது இப்பொழுதே இப்படி இருந்தால், பெரியதானால் எப்படிப்பட்டதாக இருக்கப்போகிறதோ!' என்று அச்சம் கொண்டனர். சூரியனை நோக்கிச் சென்ற தனது குழந்தையைப் பார்த்து வாயுதேவன், சூரியன் குழந்தையை எரித்திடுவானோ என்ற பயத்தினால், பனிபோன்ற குளிர்ந்த காற்றுடன் பின்தொடர்ந்து காத்துச் சென்றான். தகப்பனான வாயுவினுடைய அநுஸரணையிஞல், வெகு தூரத்திலிருந்த சூரியனைச் சமீபித்து விட்டான். சூரியனும் இது ஒன்றும் (நல்லது கெட்டது) அறியாத சிசு என்று நினைத்து, இதை தஹிக்காமலிருந்தான்.
        இந்தச் சிசு சூரியனை நெருங்கும் அதே தினத்தில், ராகு சூரியனை பக்ஷிப்பதற்காக அங்கு வந்துகொண்டிருந்தான். சூரிய ரதத்திற்குச் சமீபத்தில் வந்துகொண்டிருக்கும் வாயுகுமாரனைக் கண்டு பயந்தவனான ஸிம்ஹிகையின் குமாரனான ராகு, தான் சூரிய சந்திரர்களை ஹிம்ஸிப்பவனாக இருந்தபோதினும், தேவேந்திரனிடம் ஒடிச் சென்று புருவத்தை நெறித்துக்கொண்டு, 'தேவேந்திர! எனது பசிக்கு உணவாக சந்திர சூரியர்களை நியமித்துவிட்டு, இப்பொழுது, வேறொருவருக்குக் கொடுத்து விட்டாயே? ஏன்? நான் இப்பொழுது சூரியனை உண்ணச் சென்றேன். அவன் வேறெருவனுக்கு உணவாக ஆகப் போகிறான் . இதை நீ உடனே தடுக்க வேண்டும்'' என்றாள். இதைக் கேட்டு இந்திரன், மிக்க வேகத்துடன் ஆஸனத்திலிருந்து எழுந்து கொண்டு ஸ்வர்ணமயமான மாலையசைய, கைலாச மலை என விளங்கும் வெண்மையான யானையின் மீது அமர்ந்து கொண்டு வஜ்ராயுதத்தைக் கையிலேந்தியவனாக, சூரியன் இருக்குமிடம் நோக்கிப் புறப்பட்டான். நான்கு தந்தங்களுடனும், ஸர்வாலங்கார பூஷிதமும், மணியோசைகளுடன் கூடியதும், மதஜலப் பெருக்கையுடையதுமான அந்த ஐராவதம் என்ற யானையானது, தேவேந்திரனைச் சுமந்து கொண்டு மிக மிக வேகமாக வந்து கொண்டிருந்தது அந்த யானைக்கு முன்பாக ராகு சென்றான்.

        மணியோசையைக் கேட்ட வாயு குமாரன் அந்தத் திசையை நோக்கித் திரும்பினான். அங்கு வரும் ராகுவைக் கண்டான். வட்டமான முகத்தை மட்டும் உடைய ஸிம்ஹிகா புத்திரனான ராகுவை, ஒரு பழமாக நினைத்து, சூரியனை விட்டுவிட்டு ராகுவைப் பறிப்பதற்காகப் பாய்ந்து வந்தான். தன்னைப் பிடிப்பதற்காகத் திரும்பி வந்த வாயுகுமாரனைக் கண்ட ராகு பயந்தவனாகி, "தேவேந்திர! தேவேந்திர! என்னை ரக்ஷிக்கவும" என்று கூச்சலிட்டுக்கொண்டு, இந்திரனைக் குறித்துத் திரும்பி ஓடினான். ராகுவைத் தொடர்ந்து ஓடிய வாயுகுமாரன். வெண்மையான ஐராவதத்தைக் கண்டான் இது ஒரு மிகப் பெரிய 'பழம்' என்று நினைத்து. ஐராவதத்தின் மீது பாய்ந்தான் இதைக் கண்ட தேவராஜன் தன் கையிலுள்ள வஜ்ராயுதத்தினால் மிகவும் லாகவமாக அடித்தான். இப்படி அடிக்கப்பட்ட வாயுகுமாரன் மலையின் மீது விழுந்தான்.. விழுந்த வேகத்தில் இவனுடைய இடது தாடை (ஹநு) முறிந்தது. மூர்ச்சையும் அடைந்தான்.

        இதைக் கண்ட வாயுதேவன் மிகவும் கோபம் கொண்டான். ஸகல ப்ரஜைகளுக்கும் தீமையை உண்டுபண்ணக் கருதியவனாக தன்னுடைய ஸஞ்சாரம் அனைத்தையும், நிறுத்தியவனாய், குமாரனைத் தூக்கி மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு ஒரு குகையின் உள்ளே சென்று அமா்ந்துகொண்டான். பிராணிகளின் மலஜல விஸர்ஜனம் செய்யும் இடங்களை (த்வாரங்களை) அடைத்துக்கொண்டும், மூச்சு விட்டு இழுப் பதைத் தடை செய்ததாலும், அனைத்து உலகுமே துக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. ஸகலமும் அசைவு இல்லாமல் கற்சிலை போலாயிற்று. வேத ஒலியோ வேள்விக் கிரியைகளோ எங்கும் நடைபெற வில்லை.

        இப்படியான ஒரு நிலை உண்டாகவே, தேவர்கள் அஸுரர்கள் மனிதர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, பிரம்மதேவரிடம் சென்று, "பிரபுவே! எங்களைப் பாரும், எங்களுடைய இந்த மிகப் பெரிய வயிற்றைப் பாரும். நாங்கள் இப்படி மூச்சு விட்டிழுக்க முடியாதவர்களாகத் தபிக்கிறோம். ஏன் இப்படிப் பட்ட ஒரு நிலைமை உண்டாயிற்று? இதை நிவ்ருத்தி செய்து எங்களை ரக்ஷிக்கவும்” என்று வேண்டி நின்றனர்.
        இதைக் கேட்ட பிரம்மா, நடந்தவற்றை அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறி, அவர்கள் அனைவரையும் அழைத்துக்கொண்டு; 'வாருங்கள், எல்லோருமாகச் சென்று, புத்ரசோகத்துடன் இருக்கும் வாயுவை ஸமாதானப்படுத்துவோம்.' வாயுதான் பிராணன், வாயுனே சுக்மரன், இந்த உலகம் அனைத்துமே வாயுரூபம், வாயு இல்லையேல் இவ்வுலகிற்கே ஸுகமில்லை.

वायुः प्राणः सुखंवायुः वायुस्सर्वमिदं जगत् ।
वायुना संपरित्यक्तं न सुखं बिन्दते जगत् ॥

வாயு : ப்ராண : ஸுகம் வாயு: வாயுஸ் ஸர்வமிதம் ஜகத் |
வாயுநா ஸம்பரித்யக்தம் நஸுகம் விந்தே ஜகத்து]


என்று கூறியவராக வாயு தமது குமாரனுடன் அமர்ந்துள்ள குகையை அடைந்தார். அங்கு ஸ்வர்ண விக்ரஹம் போன்ற குமாரனை மடியில் இறுத்திக்கொண்டு, துயரமடைந்த வாயுவைக் கண்ட பிரமனும் மனங்கலங்கினார்.

ராமாயணம்–உத்தர காண்டம் 23

முப்பத்தொன்பதாவது ஸர்க்கம்

[இராவணன் வாலியின் வாலில் கட்டுண்டது

      இப்படி இருக்குங்கால், ஒரு ஸமயம், வாலியினால் பரிபாலிக்கப்படும் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று, ஸ்வர்ணமாலையை அணிந்துள்ள வாலியை ராவணன் போருக்கு அழைத்தான். அப்பொழுது, அங்கிருந்து வாலியின் மந்திரியும், தாரையின் பிதாவுமான தாரன் என்ற வானரன் ராவணனைப் பார்த்து, ''ராக்ஷஸர் தலைவனே! வாலி இப்பொழுது இங்கில்லை. அவன் நான்கு ஸமுத்திரங்களுக்கும் சென்று, ஸந்த்யோபாஸனம் செய்யப் போயிருக்கிறான். இன்னும் ஒரு முஹூர்த்த காலத்திற்குள் திரும்பி வந்துவிடுவான். நீ அம்ருதத்தைக் குடித்தவனாக இருந்தபோதினும், உன்னால் வாலியை வெல்ல முடியாது. அவனைப் பார்த்தவுடன் உனது உயிர் உடலை விட்டு அகன்றுவிடும். இதோ பார், இந்த வெளுப்பான எலும்புக் குவியல்கள் வாலியுடன் போரிட்டு மடிந்தவர்களுடையவை. ஒரு முஹூர்த்த காலம் இங்கிருந்தால், நீ வாலியைக் காணலாம். அதற்குள்ளாகவே நீ மரணமடைய விரும்பினால், தெற்கு ஸமுத்திரத்திற்குச் சென்றிருக்கும் வாலியை நாடிச் செல்" என்றான்.

        இதைக் கேட்ட ராவணன் தாரனைப் பயமுறுத்தி, உடனே புஷ்பக விமானத்திலேறித் தெற்கு ஸமுத்திரத்தை நோக்கிச் சென்றான். அங்கு மேருமலை போலவும் இளங்கதிரவனைப் போலவும் பிரகாசித்துக் கொண்டு ஸந்த்யோபாஸனம் செய்துகொண்டிருந்த வாலியை ராவணன் பார்த்து, விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, வாலியை அப்படியே பிடித்துக்கொள்ளக் கருதி, ஓசைப் படாமல் அடிமேல் அடி வைத்து அவனருகில் சென்றான். இதனைத் தற்செயலாகக் கீழ்க்கண்ணால் கண்ட வாலி, அவனது கெட்ட எண்ணத்தை அறிந்து, அசைவற்று அங்ஙனமே நின்றான். அப்பொழுது கையினால் பிடிப்பதற்கு எளிதான அவ்வளவு ஸமீபத்தில் ராவணன் வந்தவுடன், வாலி தான் பின் பின்புறமாகத் திரும்பியிருக்கையிலும் தன்னைப் பிடிக்கக் கைநீட்டிய ராவணனை, ஸர்ப்பத்தை கருடன் பற்றுவது போலக். கக்கத்தில் இடுக்கிக்கொண்டு, அப்படியே, ஆகாசத்தில் எழும்பினான். அப்பொழுது ராவணன் பற்களால் கடித்து நகங்களால் கீறி, வருத்தமுண்டாக்கியபோதிலும், வாலி அதனை ஒரு பொருட்டாக மதியாது, காற்றானது மேகத்தை அடித்துச் செல்வது போல் வேகமாகச் சென்றான். அதனைக் கண்ட ராவணனின் அமைச்சர்கள் அவனை விடுவிக்குமாறு கூறிக்கொண்டு வேகமாக வாலியின் பின் சென்றனர். அப்பொழுது அவர்கள் வாலியை அணுக முடியாமல் அவனுடைய கைகால்களுடைய வேகத்தினால் அடியுண்டு களைப்புற்றுப் பின்தங்கினர்.

        வாலி இவ்வாறு ராவணனைக் கக்கத்தில் இடுக்கியவாறே அனேகமாயிரம் யோஜனை தூரம், ஆகாய மார்க்கமாக வாயுவேக மனோவேகத்துடன் மற்றுள்ள மூன்று ஸமுத்திரங்களுக்கும் சென்று, ஸந்த்யோபாஸனம் செய்து கிஷ்கிந்தையை அடைந்தான்.


        அங்கு உபவனத்தில் இறங்கிய வாலி, ராவணனைக் கக்கத்திலிருந்து கீழே தள்ளி, அவளைப் பார்த்துப் பல தரம் சிரித்து, "ஐயா, தாங்கள் இப்பொழுது எங்கிருந்து வருவது?" என்று கேட்டான், வாலியினுடைய செய்கையைக் கண்டு வியப்படைந்த ராவணன், மிகவும் களைப்புற்று, கண்களை மருள மருள விழித்து, வாலியைப் பார்த்து, "மிகவும் பலவானான வானரேந்திரனே! நான் லங்காதிபதியான ராவணன். உன்னுடன் போர் புரியக் கருதி இவ்விடம் வந்தேன். வந்த இடத்தில் இப்படி அலைக்கழிக்கப்பட்டேன். உனது வலிமையே வலிமை! உனது பராக்கிரமமே பராக்கிரமம்! புலியானது பசுவைப் பற்றுவது போல நீ என்னைப் பற்றிக்கொண்டு, நான்கு ஸமுத்திரங்களையும் சுற்றி வந்தாய். உனது பலம் ஒப்பற்றது. ஹே வானர ராஜனே! நான் உன்னுடன் அக்கினிஸாக்ஷிகமாக நட்புக் கொள்ள விரும்புகிறேன். போகபோக்கியங்கள் அனைத்தும் இனி என்றென்றும் நம் இருவருக்கும் பேதமின்றிப் பொதுவாகவே இருக்கக்கடவன" என்று கூறி வேண்டினான். வாலியும் அப்படியே ஆகுக என்று கூறி  ஆமோதித்தான். அப்பொழுதே அவ்விருவரும் தீ வளர்த்து ஒருவரையொருவர் கட்டித் தழுவி அக்கினி ஸாக்ஷியாக நட்புச் செய்துகொண்டு ஸகோதரர் போலானார்கள்.

        பிறகு ராவணன் கிஷ்கிந்தையில் ஒரு மாதகாலம் தங்கியிருந்து தன் மந்திரிகளுடன் இலங்சை போய்ச் சேர்ந்தான்.

        "ஸ்ரீராமசந்திர! இப்படியாக வாலியின் பலமானது நிகரற்றது அப்படிப்பட்ட பலவானான வாலியும் உன்னால் வதம் செய்யப் பட்டான்" என்று அகஸ்தியர் கூறினார்.

வெள்ளி, 13 ஜனவரி, 2023

ராமாயணம் --- உத்தர காண்டம் 22

முப்பத்தாறாவது ஸர்க்கம்

[ராவணனின் விஜய விருத்தாந்தத்தைக் கேட்ட ஸ்ரீராமன், 'அவனை ஐயிக்க அப்பொழுது யாருமே இல்லையா?' என்று அகஸ்தியரைக் கேட்க, ராவணனுடைய தோல்வியை எடுத்துக் கூற ஆரம்பித்தல்)

 

          இவ்வாறான ராவண- இந்திரஜித்தின் விஜயத்தைக் கேட்ட ஸ்ரீராமன் மிகவும் ஆச்சரியத்தை அடைந்து மறுபடியும் அகஸ்தியரைப் பார்த்துப் பின்வருமாறு கேட்டார் - மகரிஷியே! க்ரூரனான ராவணன் வரபலத்தால் கர்வமடைந்து உலகத்தை ஜயிக்க எண்ணம் கொண்டு சுற்றித்திரியும்பொழுது, இவ்வுலகில் ஜனங்களே இல்லையா? இருந்தும் வீரர்கள் தான் இல்லையா? யாருடனும் அந்த ராவணன் போரிட்டுத் தோற்றதே இல்லையா? எல்லா க்ஷத்திரிய அரசர்களுமேயா அவனிடம் தோற்றுப் போயினா்?

          இதைக் கேட்ட அகஸ்த்தியர் புன்முறுவல் செய்து, ராவணன் தோல்வியடைந்ததைக் கூறுகிறார் - ராவணன் இப்படியாக உலகத்தினரை ஹிம்ஸித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் ஒரு ஸமயம் கார்த்தவீர்யார்ஜுனனை ஜயிக்க எண்ணம் கொண்டவனாய், ஸ்வர்க்க லோகம் போலப் பிரகாசிக்கும் மாஹிஷ்மதீ என்ற அவனுடைய பட்டணத்திற்குச் சென்றான். அந்தப் பட்டணத்தை எப்பொழுதும் அக்கினி பகவான் பிராகாசரூபமாக இருந்துகொண்டு ரக்ஷித்து வருகிறான்.

       ராவணன் அங்கே சென்று, கார்ந்த வீர்யார்ஜூனனுடைய மந்திரிகளை நோக்கி, “இலங்காதிபதியான ராவணன் யுத்தத்திற்கு வந்துள்ளான் என்று உங்களரசனிடம் கூ.றுங்கள்" என்றான். அதற்கு அவர்கள், "எங்கள் அரசன் நகரத்தில் இல்லை. எங்கோ வெளியில் சென்றிருக்கிறான்" என்றனர்.

       இதைக் கேட்ட ராவணன் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் 'என்று நினைத்தவனாய், அங்கிருந்து புறப்பட்டு, ஆகாயத்தை அளாவி 'நின்ற 'விந்த்ய' மலையை அடைந்தான். அதன் அழகை ரஸித்துக் கொண்டே, அடுத்து. மேற்குமுகமாகப் பிரவஹிக்கும் நர்மதா நதியை அடைந்தான். பிறகு புஷ்பக விமானத்திலிருந்து இறங்கினான். அந்தப் புண்யநதியில் நீராடினான். தனது அமைச்சர்களை நோக்கி, "இந்த நதி மஹாபரிசுத்தமானது. பாபங்களைப் போக்குவதில் கங்கைக்கு நிகரானது. ஆதலால் நீங்கள் அனைவரும் சிரமத்தைப் போக்கி ஆரோக்யத்தைத் தருவதான இந்த நர்மதா நதியில் நீராடிக் களை தீருக. இதோ சூரியன் ஆயிரம் கிரணங்களுடன் கூடினவனாய் உலகத்தை ஸ்வர்ணம் போலப் பிரகாசிப்பித்துக் கொண்டுள்ளாள். இந்த நடுப்பகலிலும் அவன் நான் இங்கு உள்ளதைக் கண்டு பயந்து சந்திரன் போன்று விளங்குகிறான்" என்று கூறினான். பிறகு அவன் அந்த நதியில் நீராடி, சரத்காலத்திய நிலவு போன்ற வெண்மையான அதன் மணல்மேட்டில் அமரிந்து கொண்டு, புஷ்பங்களால் சிவபூஜை செய்ய ஆரம்பித்தாள். அப்பொழுது அவன் சுத்தமான வெளுப்பு வஸ்திரத்தை உடுத்துக்கொண்டு விளங்கினான். பரிசரர்களால் கொண்டுவரப்பட்ட நாநாவித வாஸனை யுள்ள புஷ்பங்களால் வேதமந்திரங்களை உச்சரித்துக் கொண்டு தன்னுடன் எடுத்து வரப்பட்ட ஸ்வர்ண மயமான லிங்கத்திற்கு அர்ச்சனை செய்தான். பிறகு ஸாமகானம் செய்தான். லிங்கத்தின் முன்பு பாடிக்கொண்டே நர்த்தனமும் செய்தான்.

முப்பத்தேழாவது ஸர்க்கம்

[ராவண பூஜை செய்யும் இடத்திற்கு மேற்கே, சிறிது தூரத்தில் கார்த்தவீர்யார்சுனன். அந்த நதிநீரைத் தனது ஆயிரம் கைகளால் தடுத்து நிறுத்தல், இதை அறிந்த ராவணன் அவனுடன் போரிட்டு அவனிடம் கட்டுப்படுதல்)

 

          ராவணன் சிவபூஜை செய்து கொண்டிருந்த அதே ஸமயத்தில், அந்த நதியில், அவ்விடத்திற்குச் சமீபத்தில் கார்த்தவீர்யாஜுனன் அனேக ஸ்த்ரீகளுடன் மகிழ்ந்து ஜலக்ரீடை செய்துகொண்டிருந்தான். அவன் தன் கைவலிமையைச் சோதிக்க நினைத்தவனாய். தனது ஆயிரம் கைகளாலும் அந்த ஆற்றுநீரை, அணைக்கட்டுவது போல நீட்டித் தடுத்தான். இப்படித் தடுக்கப்பட்ட அந்தப் பிரவாகமானது, மேலே செல்லச் சக்தியற்றதாக தேக்கம்கொண்டு பின் னோக்கிச் செல்லலாயிற்று. அந்தத் திடீர்ப் பிரவாகத்தால் இராவணனுடைய சிவபூஜை உபகரணங்கள் அடித்துச் செல்லப்படலாயின.

       எதிர்பாராத இதைக் கண்ட இராவணன் வேகத்துடன் சுகசாரணா்களை அழைத்து, இப்படி ஜலம் எதிர்த்துப் பிரவகிப்பதற்கான காரணத்தை அறிந்து வருமாறு கட்டளையிட்டான். ஸஹோதரர்.களான அவ்விருவரும் வானில் கிளம்பி மேற்கு நோக்கிச் சென்றனர் அர்த்த யோஜனை தூரம் சென்ற அவர்கள் அங்கு அவ்வாற்றில் ஒரு புருஷன் அனேக ஸ்திரீகளுடன் ஜலக்கிரீடை செய்வதைக் கண்டார்கள். அந்தப் புருஷன், பெரிய ஸாலவ்ருக்ஷம் போன்றும், நீர் முழுவதும் பரந்துள்ள கேசங்களையுடையவனும், மதத்தினால் சிவந்த கண்களை யுடையவனும், தேஹகாந்தியுள்ளவனாகவும், ஒரு மலையானது தனது பாதங்களால் பூமியைத் தடுத்து நிறுத்துவது போலத் தனது ஆயிரம் கைகளானும் ஆற்றுநீரைத் தடுத்து நிறுத்துபவ னாகவும் காணப்பட்டான் இந்த ஆச்சரியத்தைக் கண்ட சுகசாரணர்கள் ஆற்றுநீர் எதிர்த்து வரும் காரணத்தை அறிந்தவர்களாய். வேகமாகத் திரும்பி வந்து ராவணனிடம் விஷயத்தைக் கூறினார்கள்.

       இப்படிக் கூறக் கேட்ட ராவணன், அவன்தாள் கார்த்தவீர்யார்ஜுனனாக இருக்க வேண்டுமென நினைத்தான். உடனே தனது அநுசரர்களுடன் அவ்விடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான். இப்படி அவன் புறப்பட்டபொழுது, காற்று தீவிரமாக வீசியது. மேகங்கள் அனைத்தும் ஒரே ஸமயத்தில் ஹோ என்று சப்தமிட்டன. மஹோதான், மஹா பார்ச்வன்,,தூம்ராக்ஷன், சுகன், சாரணன் ஆகியவர்களும் உடன் புறப்பட்டனர். அனைவரும் அர்ஜூனன் இருக்குமிடத்தை அடைந்தனர்.

       அங்கே அனேக ஸ்திரீகளுடன் ஜலக்ரீடை செய்யும் அர்ஜுனனைக் கண்ட ராவணன், அவனுடைய மந்திரிகளைப் பார்த்து, கம்பீரமான குரலில் பின்வருமாறு கூறினான்-மந்திரிகளே! நீங்கள் உடனே உங்களுடைய அரசனான ஹைஹயாதிபதியிடம் சென்று, ராக்ஷஸேச்வரனான ராவணன் உன்னிடம் போர் புரிய வந்திருக்கிறான் என்று கூறுங்கள்" என்று.

       இதைக் கேட்ட அர்ஜுனனின் மந்திரிகள் தங்கள் தங்கள் ஆயுதங்களுடன் வேகத்துடன் எழுந்து நின்று கொண்டு, ராவணனிடம், "போர் புரியக் காலத்தை தன்கு அறிந்தாய். மதம் பிடித்தவனை. ஸ்திரீகளின் மத்தியிலுள்ளவனை எதிர்த்துப் போரிட நினைக்கிறாய் மிக மிக நன்று! பெண் யானைகளுடன் கூடிக் களித்திருக்கும் ஆண், யானையைப் பெரிய புலி எதிர்ப்பது போலுள்ளது உனது செய்கை. இந்த இரவுப் பொழுது போகட்டும். பொறுத்துக்கொள். நாளைக் காலை எமது அரசனுடன் போரிடவும். அப்படிக்கீன்றி இப்பொழுதே போரிட விரும்புவாயாகில், எங்களுடன் போரிட்டு வென்று பிறகு அரசனுடன் போரிடவும்" என்று கூறினர்.

       இந்த அவகாசத்தை ஸஹிக்காத ராவண ஸைன்யத்திற்கும் அர்ஜுன மந்திரி ஸைன்யத்திற்கும் யுத்தம் உண்டாயிற்று. அரக்கர் ஸைனிகர்களால் அர்ஜூன ஸைனிகர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டு பக்ஷிக்கப்பட்டனர்.

       அர்ஜுன ஸைன்யம் அதிகமாக அழிக்கப்படுவதைக் கண்ட த்வார ரக்ஷகர்கள் அர்ஜுனனிடம் சென்று ராவணனுடைய அதிக்கிரமச் செயலைக் கூறினர். அவள் மிகவும் சினங் கொண்டு, யுகாந்தகால அக்கினி போல ஜலத்திலிருந்து வெளிக்கிளம்பி, ஸுவர்ண மயமான பெரிய கதையைக் கையிலேந்தியவனாக, ராவண ஸைன்யமாகிற இருளை அழிக்கச் சூரியன் போல எதிர்த்துச் சென்றான். இப்படி எதிர்த்து வந்த அர்ஜுனனைப் பிரஹஸ்தன் உலக்கையைக் கையில் கொண்டவனாக எதிர்த்து நின்றான். மேலும் கையிலுள்ள ஆயுதமான உலக்கையை, அர்ஜூனன்மீது பிரயோகித்தான். நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு வரும் அந்த உலக்கையை அர்ஜுனன் தனது சக்தியினால் அழித்துவிட்டான். ஐந்து முழ நீளமுள்ள தனது கதையால் பிரஹஸ்தவை அடித்தான். அந்த அடியைத் தாங்க மாட்டாமல் பிரஹஸ்தன், வஜ்ராயுதத்தால் அடிக்கப்பட்ட மலை போலக் கீழே விழுந்து மூர்ச்சை அடைந்தான், பிரஹஸ்தன் அடிபட்டு விழுந்ததைக் கண்ட மாரீசன், சுகன், சாரணன் முதலானவர்கள் யுத்தபூமியிலிருந்து பயந்தவர்களாக ஓடிவிட்டனர்.

       தனது வீரர்கள் ஓடினதைக் கண்ட ராவணன் மிகவும் கோபத்துடன் அர்ஜூனனை எதிர்த்தான். ஆயிரம் கையனுக்கும், இருபது கையனுக்கும் மிக்க பயங்கரமான யுத்தம் நடந்தது. இருவரும் கதையினா ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக்கொண்டனா். மிகவும் கோபம் கொண்ட அர்ஜுனன் தனது பலம் முழுவதையும் ஒன்றுசேர்த்து, வேகத்துடன் கதையை ராவணனுடைய மார்பைக் குறித்துப் பிரயோகித்தான். சாகா வரம் பெற்ற ராவணனுடைய, மார்பைத் தாக்கிய அந்த கதை இரண்டு துண்டாகக் கீழே விழுந்தது. வேகமாகப் பிரயோகித்து அடிக்கப்பட்ட ராவணனுடைய கைகளிலிருந்த ஆயுதங்கள் நழுவின. ராவணனும் வலி தாங்காதவனாகக் கூக்குரலிட்டுக்கொண்டு கீழே அமர்ந்துவிட்டான்.

       சிந்தைக் கலக்கமடைந்து உட்கார்ந்த ராவணணைக் அர்ஜுனன் வேகமாகச் சென்று, தனது ஆயிரம் கைகளாலும் பிடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, கருடன் பாம்பை எடுத்துச் செல்வது போலத் தூக்கிச் சென்றான். அதனைக் கண்ட தேவர்கள் 'நன்று, நன்று' என்று சொல்லிக் கொண்டே பூமாரி பொழிந்தனர். அர்ஜூனன் ராவணனைத் தூக்கிச் செல்வது புலி மானைத் தூக்கி எடுத்துச் செல்வது போலவும், சிங்கம் யானையை அடித்துச் செல்வது போலவும்  இருந்தது.

       மூர்ச்சை தெளிந்தெழுந்த பிரஹஸ்தன், ராவணன் கட்டப்பட்டுப் பிடித்துச் செல்வதைக் கண்டு மிகுந்த கோபத்துடன் ஸைன்யத்துடன் அரிஜூனனைத் தொடர்ந்து சென்று "ராவணனை விட்டுவிடு” என்ற கூச்சலிட்டுக்கொண்டே அனேக ஆயுதங்களால் அர்ஜுனனை தாக்கினான். அர்ஜுனனும், அவற்றையே தான் கையில் வாங்கி கொண்டு அவற்றினாலேயே அவர்களைத் தாக்கி, பெருங்காற்றானது மேகக் கூட்டங்களைச் சிதற அடிப்பது போலச் சிதறியோடும்படி செய்தான்.

       ராவணனைச் சிறை பிடித்து வந்த கார்த்தவீர்யார்ஜூனனை நகர வாசிகள் அனைவரும் புஷ்பங்களையும் அக்ஷதைகளையும் வாரியிறைத்து மங்கள ஹாரத்தி எடுத்து வரவேற்றனர்.

 

முப்பத்தெட்டாவது ஸர்க்கம்

[கார்த்தவீர்யார்ஜுனனால் ராவணன் கட்டப்பட்டதைத் தேவர்கள் மூலமாக அறிந்த புலஸ்தியர் அவனை விடுவித்தல்.)

       வாயுபகவான் கட்டுண்டதைப் போன்று, ராவணன் கட்டுண்டான் என்ற விஷயத்தை ஆகாயத்தில் ஸஞ்சரிக்கின்ற தேவர்களின் வார்த்தைகளின் மூலமாக அறிந்த புலஸ்தியர், தமது பேரனிடமுள்ள அதிக அன்பினால், அதனைப் பொறுக்க முடியாதவராக, வாயுவைப் போன்று அதிக வேகத்துடன், மாஹிஷ்மதி நகரை அடைந்தார். இந்திரலோகமான அமராவதியைப் போலுள்ள அந்த நகரத்தில், ஒளி பொருந்திய சூரியன் நடந்து வருவது போன்று வந்த அவரைக் கண்ட நகரத்திலுள்ளோர் அர்ஜுனனிடம் அந்தச் செய்தியை அறிவித்தனர். அவன் வருபவர் புலஸ்திய மாமுனிவர் என்பதை அறிந்து, கைகளைத் தலைக்கு மேலாகத் தூக்கி அஞ்ஜலி செய்துகொண்டு வரவேற்றான். புரோகிதர் மூலமாக அர்க்யம் முதலானவற்றினால் அவரைப் பூஜித்து உயர்ந்த ஆஸனத்தில் அமரச் செய்து, அவரைப் பார்த்து, "தவசிரேஷ்டரே! தேவரீருடைய வரவினால் இந்த நகரம் தேவலோகம் போலானது. தேவரீருடைய தரிசனத்தால் எனது ஜன்ம ஸபலமானது. இந்த ராஜ்யம் இதிலுள்ள நாங்கள், மற்றுமெல்லாரும் தங்களுக்கு அதீனம். அடியேன் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஆஜ்ஞையிடுங்கள், செய்கிறேன்”' என்று விஜ்ஞாபித்தான்.

       இதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த புலஸ்தியர், அவனைக் குசலப்ரச்னம் செய்து, பிறகு 'ராஜேந்த்ர! எவனைக் கண்டு ஸமுத்திரமும் காற்றும் அசைவற்றுப் பயத்தினால் நிற்குமோ அப்படிப்பட்ட பலவானான ராவணன் உன்னால் பிடித்துக் கட்டப்பட்டுள்ளான். உனது புகழ் உலகில் பரவியுள்ளது. என் பேரனும் யுத்தத்தில் ஜயிக்க முடியாதவனென்ற கீர்த்தியை யுடையவனுமான ராவணனுடைய கீர்த்தியானது உன்னால் அழிக்கப்பட்டது. நாள் உன்னை வேண்டுகிறேன். இந்த என் பேரனான ராவணனை விட்டுவிடு" என்றார்.

       இதைக் கேட்ட அர்ஜூனன், பதிலேதும் பேசாமல் ராவணனை உடனடியாக விடுவித்தான். அக்கினி ஸாக்ஷியாக அவனுடன் ஸ்நேஹம் செய்துகொண்டு, புலஸ்திய முனிவரை வணங்கி விடை பெற்றுத் தன் இருப்பிடம் சென்றான். ராவணனும் வெட்கித் தலை குனிந்து புலஸ்தியரிடம் விடைபெற்றுச் சென்றனன்.

       இராம! இப்படியாக அர்ஜுனனால் அவமானம் அடைந்த ராவணன் சிறிது காலம் சும்மர இருந்தான் ராகவ! 'பலவான்களைக் காட்டிலும், பலவான்கள் இருப்பார்கள் என்று நினைத்தல் வேண்டும். இதர பலசாலிகள் உலகிலேயே இல்லை என்று, பிறரை அவமதித்தல் கூடாது. இது தனக்கு நல்லதன்று.

एवं बलिभ्यो बलिनः सन्ति राघवनन्दन ।
नावझा हि परे कार्या
इच्छे त्प्ररिय मात्मनः ॥

ஏவம் பலிப்யோ பலிந: ஸந்தி ராகவநந்தன |
நாவஜ்ஞா ஹி பரே கார்யா ய இச்சேத் ப்ரியரைத்தை://

சில நாட்கள் சென்றபின் இராவணன் மறுபடியும் இதரர்களைப் பீடிக்க ஆரம்பித்தான்.

செவ்வாய், 10 ஜனவரி, 2023

ராமாயணம்–உத்தரகாண்டம் 21

முப்பத்தைந்தாவது ஸர்க்கம்

(கட்டுண்ட இந்திரனை விடுவிக்க தேவர்கள் ப்ரம்மாவை வேண்டுதல்,
பிரம்மா இராவணனிடம் சென்று இந்திரனை விடுவிக்கக் கோருவது,
அதற்காக மேகநாதன் வரம் வேண்டுவது,
இந்திரன் கட்டுண்டதற்கான காரணம்,
விஷ்ணு யாகம் செய்து இந்திரன் பரிசுத்தனாகி
மீண்டும் தேவலோகாதிபதியாதல்)

            மேகநாதனால், தேவேந்திரன் கட்டுண்டு இலங்கைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டவுடன் தேவலோகமானது சூன்யமாயிற்று. இதைக் கண்டு துக்கிதர்களான தேவர்கள் பிரமனை அடைந்து, 'பிரம்ம தேவரே! உமது வரபலத்தினால் இராவணன் கொல்லப்படாதவனாக உள்ளான். ஈச்வானுடைய அநுக்ரஹத்தால், அவனுடைய குமாரனான மேகநாதனும் அனேக சக்திகளைப் பெற்றுள்ளான் இப்பொழுது மாயையினால் இந்திரன் ஜயிக்கப்பட்டுக் கட்டுண்டு இலங்கைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டுள்ளான். போரிட்டு அவனை மீட்க முடியாது. எனவே ஏதேனும் செய்து இந்திரனை மீட்க வேண்டும்" எண வேண்டிக் கொண்டனர்.

          இதைக் கேட்ட பிரம்மதேவர், தேவர்களுடன் இலங்கைக்குச் சென்றார். தன் இனத்தவர்களுடன் ஸபா மண்டபத்தில் அமர்ந்திருந்த இராவணனைக் கண்டு"ராவணா! உனது குமாரன் இந்திரனை வெற்றிகண்டது கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உனக்கும் மேற்பட்டவனாக அவன் விளங்குகிறன். இந்திரனை அவன் ஜயித்தபடியால் இனி அவன் 'இந்திரஜித்' என்று புகழப்படுவான். இணையற்ற வீரனாக இவன் விளங்குவான். இம் மூவுலகமும் உனக்கு வசமாகியுள்ளது. இந்திரனும் உனது வசமாயினான். இவ்வளவே போதுமானது. இனியும் நீ இந்திரனைக் கட்டி வைப்பதனால் என்ன பயன்? இவனை விட்டுவிடவும். இவனை விடுவிக்கும் விஷயத்தில் நீ ஏதேனும் பிரதிபலனை விரும்புவாயாகில் சொல், அதைக் கொடுக்கிறோம்.' என்றார்.

          இதைக் கேட்ட மேகநாதன், "பிதாமஹரே! இந்திரனை விடுவிக்க வேண்டுமாயின், நான் என்றும் அமரனாக (மரணமில்லாதவனாக) இருக்க வரம் தரவேண்டும்" என்றான். இதைக் கேட்ட பிரம்மா, "குழந்தாய்! இவ்வுலகினில் ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்ட அனைத்தும் என்றேனும் ஒரு நாள் மடிந்தேயாகவேண்டும், எதுவுமே அமரமாக (அழிவற்றதாக) ஆக முடியாது" என்றார். இப்படிச் சொல்லக் கேட்ட மேகநாதன், மறுபடியும் பிரம்மாவைப் பார்த்து, ''அங்ஙனமாயின் மற்றெரு வரம் வேண்டுகிறேன். அதையாயினும் அளித்திடுக. அஃது யாதெனில்-- நான் சத்ருக்களை வெல்ல வேண்டிப் போரிடுவதற்காக ஒரு யாகம் செய்கிறேன். அதில் மந்திரங்களுடன் ஹோமம் செய்து அக்னி பகவானை ஆராதிக்கப்போகிறேன். அது தடையின்றி முடியுமாகில் அதிலிருந்து (அந்த ஹோமகுண்டத்திலிருந்து) உயர்ந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ரதமொன்று மேலெழுந்து வரக்கடவது. அந்த தத்தின் மீது அமர்ந்து நான் போரிடுவேனாயின் அப்பொழுது எனக்கு மரணமில்லாமை ரக்கடவது. அப்படியின்றி அந்த யாகம் இடையூறு உண்டாகப் பெறுமாயின், அப்பொழுதே எனக்கு மரணம் உண்டாகக் கடவது. இதுவே எனது முக்கியமான மனோரதம்" என வேண்டினான்.  அதைக் கேட்ட பிரம்மா 'அப்படியே ஆகுக' என அருளிச்செய்து அமரர்களுடன் தன்னிருப்பிடமேகினார். இந்திரஜித்தும், மகிழ்ந்தவனாகி, இந்திரனைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தனன்.

          ஸ்ரீராமசந்திர! தேவராஜனான இந்திரன் மேகநாதனிடம் தோல்வியுற்று அவன் வசப்பட்டுக் கலங்கியிருந்தபடியால். தன்னொளி இழந்து, முயற்சி குன்றிச் சோகமுற்றுச் சிந்திக்கலானான். இதை அறிந்த பிரஜாபதியான பிரம்மதேவர் இந்திரனைப் பார்த்து,  "தேவேந்திரா! நீ ஏன் சோகிக்கின்றாய், முன்செய்த தீவினையின் பயனையே நீ இப்பொழுது அநுபவித்தாய், அதன் விவரத்தைக் கூறுகிறேன்'' கேள் - முன்பு நான் அனேக மனிதர்களைப் படைத்தேன். அவர்கள் எல்லோரும், ஒரே விதமான உருவம், வர்ணம், பேச்சு இவற்றை உடையவர்களாகவே விளங்கினார்கள். அவர்களுள் ஒரு விதமான வ்யத்யாஸமும் காணப்படவில்லை. பிறகு நான் மிகவும் நன்கு தியானித்து விசேஷமாக ஒரு ஸ்திரீயை ஸ்ருஷ்டித்தேன். அவள் ஒவ்வொரு அவயவங்களிலும் வேறுபாட்டை உடையவளாக ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டாள். 'ஹலம்' என்றால், உருவத்தில் மாறுபாடுகள். 'ஹல்யம்‘ அதனால் உண்டாவது, அதாது மற்றவற்றைக் காட்டிலும், அவயன வேறுபாடுகளினால் உண்டுபண்ணப்பட்டது. இதற்கு ஸமமான மற்றொன்றையுடைத்தானதன்று என்பதனால், அதற்கு அந்த ஸ்திரீக்கு 'அஹல்யா' என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது• அந்த அழகிய ஸ்த்ரீயை நீ விரும்பினாய், காரணம் நீ இந்த மூன்று உலகிற்கும் அதிபதி என்கிற கர்வத்தினால். நான், மிக்க தபோ நிஷ்டரான கௌதம மஹரிஷியின் பொருட்டு அவளை அர்ப்பணித்தேன். இதனால் உனக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று. அவளிடத்தில் கொண்ட காமத்தினால், ஒரு ஸமயம் கௌதமர் ஆசிரமத்தில் இல்லாதபொழுது, நீ அவளைப் புணர்ந்தாய். அது ஸமயம் அங்கு வந்து சேர்ந்த முனிவர் உன்னையும் உன்னுடைய செய்கையையும் கண்டு கோபம் அடைந்து 'இந்திரா! நீ இப்படிப்பட்ட கெட்ட காரியத்தை செய்தபடியால், உனது ஸ்வய நிலையில் மாற்றத்தை அடையக்கடவாய். மேலும் ஒரு ஸமயத்தில் போரில் சத்ருவின் பிடியில் சிக்குண்டு அவமானப்படுவாய்.’ என்று சபித்தார், அத்துடன். இப்படிப்பட்ட துஷ்ட கார்யத்தைச் செய்பவர் அனைவரும் இதே நிலையை அடையக் கடவர்என்றும் கூறினார். பிறகு அஹல்யையைப் பார்த்து- கெட்ட நடத்தையுள்ளவளே! நீ நாசமாகக்கடவாய். (தர்மத்தை இழந்தவளாகக்கடவாய்).. அதன்பின் பல பல ஆண்டுகள் அக்கினி பகவானையும் ஸ்ரீராமசந்திரனையும் பூஜித்து இந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவாய்என்று சாபமிட்டு மேலும், அவளைப் பார்த்து, “எந்த உன் ஒருத்தியிடமே இருக்கும் அவயவ அழகு இப்படிப்பட்ட துஷ்ட செய்கைக்குக் காரணமாக இருந்ததோ. அந்த வடிவழகு பலரிடத்திலும் பிரிந்து குடிகொள்ளட்டும்என்றும் கூறிச் சென்றார். அதுமுதல்தான் பலரிடம் பல வகையான உடலழகு காண்கிறது.

          கௌதமரின் சாபத்தைக் கேட்ட அஹல்யை தானறியாமல் செய்ததை க்ஷமித்து அநுக்ரஹிக்குமாறு பிரார்த்தித்தாள். கௌதமரும். அவனிடம் கருணை கொண்டு "மஹாவிஷ்ணு, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் ஸ்ரீராமனாக அவதரிக்கப் போகிறார். அவர் இங்கு வரும் பொழுது அவரை தரிசித்தவுடன் உனது பாவம் நீங்கும். அவரைப் பூஜித்து என்னை வந்தடைவாய்; என்று கூறிச் சென்றார்.

          தேவேந்திர ! அதனாலேயே உனக்கு இந்த அவமானம் நேர்ந்தது. தசாவிபர்யயம் மேஷ விருஷணனாகவும் ஆனாய். இப்பொழுது நீ வைஷ்ணவமான யாகமொன்று செய்வாயாகில், அதனால் இந்தப் பாவம் நீங்கிப் பரிசுத்தனாகிப் பிறகு தேவலோகம் சேர்வாய்என்று கூறினார்.

          அதன்படியே இந்திரன் விஷ்ணுயாகம் செய்து பரிசுத்தனாகிப் பொன்னுலகம் போய்ச் சேர்ந்தனன். அங்கே சென்றதும், தனது குமாரன் அரக்கர்களுடன் நேர்ந்த போரில் மரணமடையவில்லை என்பதையும், காப்பாற்றப்பட்டு ஸமுத்திரத்தில் மறைந்து இருந்தான் என்பதையும் அறிந்து மேலும் ஸந்தோஷமடைந்தாள்.

அகஸ்தியர் - "ஹே ஸ்ரீராமசந்திர! நீ கேட்டபடியே - என்னால் இந்திரஜித்தின் பெருமையும் பலமும் கூறப்பட்டன. அதே போல் அவன் இந்திரனை ஜயித்தப் பிரகாரமும் கூறப்பட்டது'' என்றார்.

          இதைக் கேட்ட ஸ்ரீராமன், க்ஷ்மணன், மற்றும் அங்குள்ள ராக்ஷஸர்களும், வானரர்களும் ஆச்சரியம் ஆச்சரியமென்று கூறினர்.

          விபீஷணனும் பல வருஷங்களுக்கு முன்பு நடந்த கதையை மீண்டும் கேட்டு ஸந்தோஷமடைந்தான்.